[Κραυγές και ψίθυροι] Ξεκατίνιασμα

Τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, τότε που η αγωνιώδης ερώτηση «υπογράψανε;» είχε αντικαταστήσει το μεταξύ μας «καλημέρα» και «καλησπέρα», θυμάμαι «οργισμένο Βαλκάνιο»* να διατυπώνει την άποψη ότι ο Λαφαζάνης, «αν είναι μάγκας», πρέπει να βγει και να «καρφώσει» τις απόρρητες συνεννοήσεις των στελεχών της κυβέρνησης μεταξύ τους αλλά και με τους δανειστές. Εγώ πάλι που, μικρή, είχα ερωτευτεί τον Αλ Πατσίνο στον «Νονό», γνωρίζω ότι αυτό, στη μαφιόζικη ηθική όπως τουλάχιστον τη μάθαμε στο σινεμά, λέγεται προδοσία, όχι μαγκιά. Και ξέρουμε πώς τιμωρούν οι μαφιόζοι τούς, έστω και πρώην, συντρόφους που προδίδουν. Ηρθαν όμως η ζωή και η Ζωή να με μάθουν ότι αυτό, στην τραυματική Αριστερά, είναι πολιτικός λόγος και πολιτική πράξη.

Τα ξεμπροστιάσματα μεταξύ των πρώην συντρόφων που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες προκαλούν, αρχικά, θυμηδία που γρήγορα όμως μεταλλάσσεται σε μελαγχολία για το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Τα «του ‘πα» και τα «μου ‘πε», οι αποσπασματικές φράσεις, οι επικλήσεις του θυμικού, τα καρφιά και τα παλούκια, το καλύτερο στο οποίο παραπέμπουν είναι σε εκείνο το τραγούδι της Αντζελας που λέει πως θέλει να πάει να τον αρπάξει από την άλλη. Κοινώς, ξεκατίνιασμα. Εξίσου όμως θλίψη προκαλούν και αυτοί που μέχρι πρότινος λοιδορούσαν και τρόλαραν την Κωνσταντοπούλου ως, τουλάχιστον, σαλταρισμένη και τώρα επικαλούνται τον πολιτικό της λόγο για να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση – όταν μάλιστα οι κυβερνώντες δίνουν πλείστες άλλες αφορμές. Οταν καλοβλέπεις τον κροκόδειλο που δείχνει τα δόντια του στον εχθρό σου, σύντομα θα γίνεις κι εσύ κροκόδειλος.

* Τίτλος μυθιστορήματος του Νίκου Νικολαΐδη