Ο σκορπιός

Πριν αρχίσει η συζήτηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό υπήρχε ο φόβος πως, και αυτή τη φορά, στη Βουλή θα γίνουν πολλές θυσίες στον λαϊκισμό. Στις πρωτολογίες κάτι τέτοιο απεφεύχθη, αν και όχι εξ ολοκλήρου.

Ο κ. Τσίπρας ζήτησε συναίνεση. Θυμίζοντας όμως τον σκορπιό που τσιμπάει τον βάτραχο στο κεφάλι την ώρα που αυτός τον περνά από το ποτάμι επικαλούμενος τη φύση του, κατηγόρησε εκ νέου την αντιπολίτευση για τα πάντα. Ο κ. Μητσοτάκης έκανε την καλύτερη εντύπωση όχι με την κριτική του στην κυβέρνηση ή με τις προτάσεις του κόμματός του, αλλά με την αυτοκριτική του και τις θετικές αναφορές του στην προσπάθεια Γιαννίτση. Η δε κ. Γεννηματά, αν είχε αποφύγει το αίσθημα αυτοδικαίωσης, θα είχε πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα με την αναφορά της στην απουσία ποσοτικών δεδομένων για το προτεινόμενο Ασφαλιστικό. Η τρόικα θα κάνει την ίδια αναφορά. Βεβαίως, ο μηδενισμός όλων των κυβερνητικών προτάσεων δεν είναι προοδευτική πρόταση.

Το πολιτικό μας σύστημα ακόμα και τώρα φαίνεται πως δεν κατανοεί ότι το Ασφαλιστικό αφορά μια σχέση μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων. Τίποτα δεν γίνεται αν στην επίλυσή του δεν συμμετάσχουν και οι δυο πλευρές της εξίσωσης. Και αυτό απαιτεί θυσίες απ’ όλους. Απαιτεί σύγκρουση με τις ανισότητες, αλλά καθόλου λαϊκισμό.