Το πάθος και το λάθος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Αχρείαστη πολιτική ξιφασκία (χθες) με διασταύρωση αιχμηρού λόγου και συναινετική διάθεση (ως το καθαυτό εθνικό ζητούμενο) δεν πάνε μαζί. Αντίθετα: Βαθαίνουν τις διαιρετικές γραμμές κι επιλιπαίνουν τα διχαστικά σύνδρομα. Επομένως διευρύνουν το αδυσώπητο χάσμα και διαστέλλουν το βάναυσο πρόβλημα.
Το πρώτο λάθος του Πρωθυπουργού. Καθώς «ήρξατο χειρών αδίκων». Με την έννοια ότι: Με το εναρκτήριο λάκτισμα, ακύρωσε τον δεδηλωμένο του στόχο! Που ήτο ακριβώς η επίτευξη συναινετικών συγκλίσεων για στήριξη των (εξ ανάγκης) τραυματικών του επιλογών.
Ανεξάρτητα από εκείνο που με τεκμαρτή γενναιοφροσύνη παραδέχθηκε ο νέος ηγέτης της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως: Τις ασήκωτες ευθύνες δηλαδή της ιδικής του παρατάξεως (και όλων των πριν) για την ανήκεστη παθογένεια.
Και ως προς αυτό, χωρίς δυσκολία, ο τελευταίος κέρδισε πόντους και πειστικότητος και υπευθυνότητος. Την οποία όμως έχει να επικυρώσει με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής. Πέραν δηλαδή ρητορικής.
Πάντως: Εάν έλειπε η παροξυνόμενη επιθετικότητα (που παρέπεμπε σε άγονους πολιτικούς καιρούς) γεγονός είναι ότι τουλάχιστον χθες αρθρώθηκε ουσιαστικότερος διάλογος, με στοχευμένες (ένθεν και ένθεν) θέσεις και τομές.
Google news
