Οι μονομάχοι

Κατά ειρωνική συγκυρία, το πολυαναμενόμενο θρίλερ της πρώτης μονομαχίας κορυφής ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και στον Κυριάκο Μητσοτάκη επενδύθηκε με το σενάριο ενός θέματος φορτωμένου με τεχνικές λεπτομέρειες, που η δυσκολία παρακολούθησής τους μείωνε αναπόφευκτα τη δραματουργική ένταση. Σε αυτό ακριβώς πόνταρε ο Πρωθυπουργός για να εξουδετερώσει το πλεονέκτημα του φρέσκου και με εικονοκλαστικές φιλοδοξίες αρχηγού της ΝΔ απέναντι στο δικό του στραπατσαρισμένο προφίλ. Αναλαμβάνοντας έναν ρόλο πρωτόγνωρο γι’ αυτόν, παρουσιάστηκε ως τεχνοκράτης που περιγράφει διά μακρών και με καταιγισμό αριθμών τα εφιαλτικά αδιέξοδα του Ασφαλιστικού έτσι ώστε, όταν φτάσει στις κυβερνητικές προτάσεις, το εθνικό ακροατήριο να έχει μουδιάσει τόσο που να μην αντέχει να διαμαρτυρηθεί.

Αντίθετα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αρκετά τρακαρισμένος στην παρθενική του εμφάνιση ως αρχηγού, επιδίωξε περισσότερο να προβάλει γενικά ως φορέας τομής με το παρελθόν (και με το παρελθόν του κόμματός του), παρά να χτίσει έναν ανανεωτικό λόγο με άξονα το συγκεκριμένο ζήτημα. Δεν είμαι βέβαιος ότι ήταν η καλύτερη επιλογή. Ισως όμως δεν είχε άλλη.