[Κραυγές και ψίθυροι] Γαμήλια εμβατήρια

Πολλοί μικροί «εμφύλιοι» και ένας ακόμη. Από προχθές συγκεκριμένα, που άρχισαν να υπογράφονται τα σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Και – παράδοξο αλλά ελληνικό – τα πιο τσουχτερά σχόλια, οι πιο φαρμακερές ατάκες εξαπολύονται από άτομα που είναι, δεδηλωμένα, ομοφυλόφιλα. Χλεύη για τα γαμήλια πάρτι, απαξίωση για τα ζευγάρια (υποψιάζομαι ότι έχει να κάνει με συγκεκριμένα πρόσωπα και μάλλον λόγω πολιτικού προσανατολισμού) και ανάπτυξη μιας ρητορικής που μοιραία ενσωματώνεται στην ομοφοβική φαρέτρα. Πολύ συχνά, άλλωστε, η μεγαλύτερη υπονόμευση γίνεται από κάποιον που είναι περίπου σαν κι εσένα αλλά όχι ακριβώς σαν κι εσένα. Σάμπως δεν το έχουμε δει και σε άλλα γήπεδα;

Ψυχραιμία παιδιά! Η ερωτική επιλογή και κυρίως η ελεύθερη έκφρασή της βεβαίως και δεν τεκμηριώνεται από την κοινή φορολογική δήλωση, το δικαίωμα στην κληρονομιά ή στο ποιος θα πάρει τη σορό από το νεκροτομείο. Βεβαίως επίσης, και για πολλά χρόνια ακόμη, στα χωριά και στις γειτονιές της Ελλάδας κάποιοι γονιοί θα τραμπουκίζουν τον γιο τους επειδή θα υποψιάζονται ότι είναι «γυναικωτός», δεν πα να ψηφιστούν δέκα ακόμη σύμφωνα συμβίωσης. Αλλο όμως ο τραμπουκισμός με το μαξιλαράκι του νόμου και άλλο χωρίς αυτό. Γιατί, στη δεύτερη περίπτωση, ο νόμος ροκανίζει σιγά σιγά την αναχρονιστική παράδοση και επιβάλλει τη νέα πραγματικότητα. Από την άλλη, αυτή η μίζερη και εσωστρεφής στοχοποίηση της χαράς είναι χαρακτηριστικό μιας εποχής που πολλοί υπεραμύνονται της ελεύθερης έκφρασης, φθάνει αυτή να μην αφορά τους άλλους.