[Κραυγές και ψίθυροι] Για τον Φοίβο

Ηταν σαν να συνέβη στη δική μας αυλή. Ο συζυγοκτόνος, μετά το έγκλημα, απάγει τον τετράχρονο γιο του. Επί τρεις εβδομάδες όλη η Ελλάδα παρακολουθεί τις έρευνες της Αστυνομίας και των εθελοντών κατοίκων της Χαλκιδικής. Η αγωνία για την τύχη του παιδιού κάνει την κοινή γνώμη να βάλει σε δεύτερο πλάνο αυτόν καθαυτόν τον φόνο. Πάνω απ’ όλα, να βρεθεί σώος και αβλαβής ο Φοίβος. Και προχθές ο δολοφόνος εντοπίζεται, παραδίδεται και ο μικρός επιστρέφει σε ό,τι απέμεινε από την οικογένειά του. Οι αναφορές στις μέρες που προηγήθηκαν παραπέμπουν σε μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς. Πατέρας και γιος κοιμόντουσαν σε καλύβες και εγκαταλελειμμένες αποθήκες, κάθε βράδυ αλλού. Ετρωγαν ό,τι έβρισκαν, έκλεβαν φρούτα, έσφαξαν και δύο κότες, λέει το ρεπορτάζ. Τέλος πάντων, τέλος καλό. Ολα καλά;

Οταν όμως η αγωνία τελείωσε, ο Κάρολος Ντίκενς έβαλε το καπέλο του και έφυγε παραδίδοντας τον Φοίβο στην ανθρωπόφαγο πραγματικότητα και στην ακόμη πιο κανιβαλιστική ειδησεολαγνεία. Ο Φοίβος ζήτησε τη μητέρα του. Ο κατά δύο χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του τού είπε «τη μαμά τη σκότωσε ο μπαμπάς». Μετά ο Φοίβος ζητούσε πάλι τον μπαμπά του. Μετά δεν μιλούσε καθόλου… Και την άλλη μέρα φωτογραφίες και βίντεο με τον Φοίβο στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Κι άλλες ερωτήσεις, κι άλλες λεπτομέρειες. Η δημόσια αγωνία που, πολύ σωστά, συντήρησε το θέμα στην επικαιρότητα μεταλλάχθηκε σε περιέργεια. Και πρέπει να ικανοποιηθεί. Ευτυχώς ο Φοίβος είναι πολύ μικρός για να αναρωτηθεί ποιος θα τον σώσει από τους σωτήρες του.