[Γεωπολιτικά] Τα νέα και τα έωλα

Χωρίς συνήθεις αμφιθυμίες και ιδεοληπτικά σύνδρομα, ηλικιακά τουλάχιστον, το πράγμα «ήλθε κι έδεσε». Αφού το πολιτικό φάσμα ποδηγετούν πλέον ταγοί που δεν παρέκαμψαν τα όρια των -ήντα. Των πενήντα δηλαδή, των εξήντα ή και των εβδομήντα. Και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Κι εντάξει μεν. Αλλά πέραν των εν πολλοίς επικοινωνιακών του διαστάσεων, το θέμα δεν είναι αυτό. Ποτέ δεν ήταν τέτοιο. Εστω και αν έχει τη σημασία του, στο μέτρο που δεν αναιρεί την ουσία του. Γιατί;

Γιατί στον στίβο δεν πρόκειται τελικά να αναμετρηθούν τα πολλά ή τα λιγότερα έτη, αυτού ή του άλλου ηγέτη. Στον άτεγκτο στίβο θα αναμετρηθούν πρωταρχικά οι αδυσώπητες υποτροπές των καταλυτικών προβλημάτων και οι ποιοτικές παράμετροι (και προπαντός οι αποτελεσματικές δυναμικές) των προγραμμάτων. Οχι αυτού ή του άλλου νέου (ή και νεάζοντος) ηγέτη, αλλά των παραταξιακών φορέων που εκπροσωπούν και των ιδεολογικών ρευμάτων που αυτοί εκφράζουν. Οπόταν και η όντως ηλικιακή ανανέωση είτε θα επιβεβαιώσει τις υποσχετικές της ίδιας και τις προσδοκίες αυτών που επίστεψαν επενδύοντας το εκλογικό δικαίωμα της επιλογής. Είτε αντιθέτως θα τις διαψεύσει. Ακυρώνοντας την πεποίθηση ότι όντως το νέο αίμα σημαίνει αυτομάτως και ανανεωμένες ιδέες και πρακτικές. Κυρίως όμως τελεσφόρες στρατηγικές. Προπαντός αυτές. Με όρους υπερβάσεως των απελπιστικών αδιεξόδων και προσπελάσεως των θανάσιμων στενωπών. Που είναι κοινές για όλους σε όλο το πολιτικο κοινωνικό φάσμα.

Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει βασικά δοκιμασία εκείνων που ευαγγελίζονται θεραπευτικές ανατάξεις για τον πάσχοντα εθνικόν οργανισμό, ζητώντας την προτιμησιακή στήριξη των πολιτών για να τις επιτύχουν. Των ιδίων δηλαδή, αλλά και των υποσχετικών που διατυπώνουν ως πλαίσιο αυτών που στοχοθετούν. Και πρέπει ακριβώς να λεχθεί και να προσυπογραμμισθεί το κρισίμως αυτονόητο: ότι δηλαδή, όσο πιο απελπιστική εμφανίζεται η κατάσταση εκείνων που επενδύουν τις ελπίδες τους τόσο κραυγαλέα και δραστική θα αποβεί τελικά η αντίδρασή τους, εάν οι προσδοκίες επαναδιαψευσθούν. Είτε από τους μεν. Είτε από τους δε. Πράγμα που θα επισυμβεί με μαθηματική βεβαιότητα, εάν και οι μεν και οι δε:

1. Δεν συγκατανοήσουν ότι ούτε οι ίδιοι ούτε οι έναντί των αντίπαλοι («για τα μάτια της εξουσίας») δεν μπορούν «κατά μόνας» να πράξουν οτιδήποτε και να επιτύχουν κάτι από αυτά που οι ίδιοι θέλουν και οι πολίτες επιθυμούν.

2. Δεν μεταφράσουν το νέο (υποτίθεται) πνεύμα και τις νέες αντιλήψεις, σε συνειδητές ανατροπές όσον αφορά και τον (δυστυχώς πάσχοντα και στείρο) πολιτικό λόγο και τις ασύμμετρες συμπεριφορές. Οι οποίες συνήθως διέπονται από έωλες εμμονές και αναπαράγουν ανάλογα πρότυπα. Η αλήθεια.

Και άλλωστε τα πρώτα προς τα οποία τέτοια ηλικιακή ανανέωση (και λογική) έχει να αντιπαρατεθεί είναι τα έωλα. Με την έννοια των παρωχημένων. Με όσα δηλαδή συνοψίζονται σε αυτόν τον προσδιορισμό, ως εν πολλοίς σκελετοί στις κομματικές ντουλάπες. Ολων των αποχρώσεων. Που συνιστούν ιδεολογικές και παραταξιακές περιχαρακώσεις. Σε καιρούς εν πολλοίς άσωτους. Αλλά κυρίως μοιραίους. Χωρίς μάλιστα διόδους διαφυγής. Και χωρίς διευκολύνσεις (κι ελαφρυντικά) ως προς την κατανομή των ευθυνών. Και τις αναγκαιότητες που συναπορρέουν. Ευθυνών, κυρίως για όλους εκείνους που συχνά – πυκνά παρουσιάζονται με μεσσιανική αυτοπεποίθηση. Και καλώς πράττουν μεν. Με θεμιτές φιλοδοξίες για σωστικές υπερβάσεις. Αλλά που πολύ καλύτερα θα έπρατταν εάν μετέφραζαν τις υποσχετικές σε περιεκτικές αποφάσεις. Και τις αποφάσεις σε δραστική αναστροφή των πραγμάτων όπως τα γνωρίζουμε και όπως οδήγησαν στα «μη περαιτέρω».

Φθάνει να μη λησμονείται από κανέναν σε οποιαδήποτε μερίδα ότι αποτυχία των μεν, θα κάψει και τους ίδιους και τους δε. Και επιτυχία των δε, θα αποβεί σωτήρια και για τους άλλους. Καθώς η βάρκα που μπάζει νερά είναι κοινή…