[Αριστερά] Ποιητές

«Carpe Diem!». «Αδραξε τη μέρα» παροτρύνει ο Ρόμπιν Ουίλιαμς τους μαθητές του – μέσω του Οράτιου – στον «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Και με παράφραση του λατινικού ρητού ξεκινάει το καραβάνι των χαμένων ευρωσκεπτικιστών από το Βερολίνο στις 9 Φεβρουαρίου. Συγκεκριμένα, σε τριάντα δύο ημέρες από σήμερα ο πάντα ροκ σταρ Γιάνης Βαρουφάκης ανακοινώνει πανευρωπαϊκό αριστερό κόμμα με τίτλο DiEM25 (Democracy in Europe Movement 2025 – «Κίνηση για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025»). Ο εκδημοκρατισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η μάχη κατά της λιτότητας θα είναι οι άξονες, όπως έχει προαναγγείλει ο τέως υπουργός Οικονομικών του Τσίπρα.

Η Ευρώπη δεν άλλαξε στο πρώτο επτάμηνο της «πρώτη φορά Αριστεράς». Παρέμεινε ένα γερμανικό όχημα. Και παρά τη θεωρία παιγνίων του Γιάνη και τα «ουάου», η λιτότητα, ο Νότος ως χωματερή γερμανικών εξαγωγών και διάφοροι απίθανοι τύποι των ανατολικών χωρών συνθέτουν ακόμη την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Με ολίγη από κακό Σόιμπλε και καλό Ντράγκι.

Ο άξονας δανειστές – χρεωμένοι παρέμεινε αμετακίνητος και το βράδυ της 12ης Ιουλίου ένα ολόκληρο ιδεολογικό ρεύμα φαίνεται πως ναυάγησε. Αυτό της αλλαγής των όρων της ΕΕ από μέσα και με βατήρα το εθνικό πεδίο. Το αδιέξοδο αποτυπώθηκε στον έρπη του Τσίπρα. Και στα «game is over» του Τουσκ, λίγο πριν από τον γκρεμό του Grexit.

Ο Γιάνης ως οξυδερκής και με μόνιμη κάρτα στη λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων δεν το έβαλε κάτω. Δεν έχασε μέρα για την ακρίβεια. Από τις υπογραφές κοινών διακηρύξεων με προσωπικότητες της ευρωπαϊκής Αριστεράς μέχρι τις αγκαλιές με τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και επίσης ταραξία Αρνό Μοντεμπούρ στη Γιορτή των Ρόδων τον περασμένο Αύγουστο, ο Γιάνης πέρασε σε έναν υπερεθνικό «φραξιονισμό». Με καμένη τη γούνα του από τους κομισάριους της ευρωλιτότητας μετέφερε τα «εγκαύματά» του ανά την Ευρώπη, σε διαλέξεις και ομιλίες. Και διαισθάνθηκε πως το παιχνίδι παίζεται υπερτοπικά. Καλύτερα εξάλλου να μαλώνεις με τον Λαφοντέν και άλλους πολέμιους της ευρωλιτότητας. Παρά με τον Φλαμπουράρη.

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα: η τρίτη επιλογή που ονειρεύεται ο Βαρουφάκης δεν φαίνεται τόσο εύκολη. Πώς τη χαρτογραφεί σε συνέντευξή του στην ιταλική «L’ Espresso»; Ως δρόμο αυτοτελή μεταξύ «όσων επιθυμούν την επιστροφή στο εθνικό κράτος και σε όσους αποδέχονται τις αντιδημοκρατικές δομές των σημερινών ευρωπαϊκών θεσμών».

Μα αυτό προϋποθέτει πολλά. Αλλαγή συσχετισμών. Και όχι τσάτρα πάτρα συγκολλήσεις – συμμαχίες τύπου Ισπανίας – Πορτογαλίας. Αυτό προϋποθέτει μια ολόκληρη μετατόπιση της γερμανικής πολιτικής. Μια νέα Ευρώπη με ευρωομόλογα, αλληλεγγύη και ήττα διαφόρων πολιτικών σαν τον ούγγρο πρωθυπουργό – και θιασώτη των αντιμεταναστευτικών τοίχων – Βίκτορ Ορμπάν. Προϋποθέτει ανατροπή του μόνιμου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Κοινώς, τέρμα στα Μνημόνια διαρκείας. Η αλλαγή απαιτεί κόπο. Οχι ποιητές.