ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Ειρωνεία της εθνικής μας μοίρας: το αίσιον και – ελπίζουμε – ευτυχές 2016 θα κλείσουν δεκαπέντε χρόνια από τότε που μια ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε, για πρώτη φορά, να ανοίξει το Ασφαλιστικό. Ο λόγος για τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση που προκάλεσε γενικευμένη κατακραυγή και ανεστάλη. Μέλος της τότε κυβέρνησης είχε αναρωτηθεί «γιατί να κάνουμε παρέμβαση τώρα αφού το πρόβλημα θα προκύψει αργότερα;» Και κάπως έτσι η βραχυπρόθεσμη πολιτική λογική λειτούργησε ως οδοστρωτήρας με μύωπα οδηγό.

Φυσικά, το παρελθόν είναι μια άλλη χώρα. Δεκαπέντε χρόνια μετά, μια άλλη, πολύ διαφορετική κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει το Ασφαλιστικό που, στο μεταξύ, έχει υποστεί αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις – οι οποίες όμως συνιστούν ευφημισμό για το κουτσούρεμα των συντάξεων. Η κυβέρνηση προτίθεται να αντιμετωπίσει την τρόικα έχοντας καταλήξει στις θέσεις της και με ανοιχτά τα χαρτιά της. Ωστόσο το ζητούμενο και μαζί η αγωνία είναι η παρέμβαση αυτή στο Ασφαλιστικό να είναι η τελευταία. Οπως ελπίζει κανείς ότι και το Μνημόνιο ΙΙΙ, που ψηφίστηκε το καλοκαίρι, ήταν το τελευταίο.

Η επωδός κάθε φορά που μπαίνει χέρι στο Ασφαλιστικό είναι ότι αυτό γίνεται «ώστε να καταστεί βιώσιμο». Στην πραγματικότητα αβίωτη έχει γίνει η κατάσταση των συνταξιούχων. Τα χρήματα που παίρνουν στο χέρι οι συνταξιούχοι είναι όλο και λιγότερα, ενώ οι συναφείς παροχές, σε θέματα περίθαλψης, τείνουν να εξανεμισθούν. Οτι το πράγμα δεν πάει άλλο το ξέρουν όλοι. Πρέπει λοιπόν η παρέμβαση που θα γίνει στο Ασφαλιστικό να είναι λειτουργική και, κυρίως, οριστική – κάτι που απαιτεί θάρρος και ειλικρίνεια.