[Αμφίσημα] Ο Αϊνστάιν του νεποτισμού

Η ικανότητα είναι άχρηστη χωρίς την ευκαιρία. Σε αρκετές περιπτώσεις η τελευταία τέμνεται με τον νεποτισμό. Ο ανταγωνισμός, ωστόσο, λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλίδα που διαχωρίζει τη νεογιλή πραγματικότητα της ιδιότυπης νομενκλατούρας της μετριότητας και της νουβέλ βαγκ των ιδεών.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως ο Πεπ Γκουαρντιόλα ευνοήθηκε από τον νεποτισμό της Μπαρτσελόνα. Απότοκος της ιδεοληψίας της Μασία, αφηρωισμένο τέκνο της Ντριμ Τιμ του Γιόχαν Κρόιφ και μόνιμα συνδεδεμένος με τον ομφάλιο λώρο του πολιτικού ριζοσπαστισμού των Καταλανών που απολήγει στην ανεξαρτητοποίηση από την εξουσία της Μαδρίτης, ο Γκουαρντιόλα διέθετε όλα τα συστατικά για να θεωρείται ο ιδανικός ηγέτης στον πάγκο των Μπλαουγκράνα.

Η έλλειψη εμπειρίας στον νεποτισμό θεωρείται πλεονέκτημα, καθώς δεν επιτρέπει να διαφανούν ενστάσεις μιας αποτυχίας του παρελθόντος. Ο Γκουαρντιόλα εκτός από ιδέες είχε και τύχη και κατάφερε να κατακτήσει όλους τους τίτλους που διεκδίκησε η Μπάρτσα στην πρώτη του χρονιά ως προπονητής.

Οι επόμενες κινήσεις του αποδείχτηκαν σοφές. Ανέλαβε μια ομάδα, την Μπάγερν, που συμμετέχει σε ποδοσφαιρικό μονόπρακτο και άρχισε τα πειράματα στο νεκροτομείο της Μπουντεσλίγκα. Ποιος θυμάται άραγε τους δύο αποκλεισμούς της σούπερ Μπάρτσα στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ από κατώτερες ομάδες που έπαιξαν με δέκα παίκτες (Ιντερ, Τσέλσι) ή στην ίδια φάση, όντας προπονητής της Μπάγερν, τον εντός έδρας διασυρμό από τη Ρεάλ Μαδρίτης; Για τους θαυμαστές του «Αϊνστάιν» αυτές είναι «λεπτομέρειες».