[Στίγμα] Φωτογραφία

Δεν είναι μόνο η τροπολογία για τη σύνθεση του ΕΣΡ του πανεπόπτη υπουργού κυρίου Νίκου Παππά, η οποία απεσύρθη τελευταία στιγμή από το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης λόγω προφανώς (και) προβλημάτων συνταγματικότητας. Πληροφορήθηκα εγκύρως, κόβοντας προχθές βράδυ βόλτες στο περιστύλιο της Βουλής, ότι και δεύτερη τροπολογία της κατηγορίας «φασκελοκουκούλωσ’ τα» αποσύρθηκε τελευταία στιγμή με παρέμβαση του γραφείου του Πρωθυπουργού – διότι θα γινόταν επιεικώς «κόλαση».

Η τροπολογία – πλύσιμο στο χέρι θα τη χαρακτηρίσω – παρέδιδε πάλλευκο στην κοινωνία τον τάλανα υπουργό Γιώργο Σταθάκη, ο οποίος έχει από ετών «τραβήγματα» με την ελληνική Δικαιοσύνη, και επρόκειτο να κατατεθεί από τον φίλτατο υπουργό Παιδείας Φίλη, στη βάση της αλληλεγγύης που οφείλει να χαρακτηρίζει κάθε συνεπή αριστερό δημοκράτη αντιφασίστα. Δεν κατατέθηκε όμως, διότι κάποιος έκρινε ότι «αυτό, ρε παιδιά, αποτελεί ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης, δεν μπορούμε να το κάνουμε»…

Εξηγώ όμως τι αφορούσε για να μην υπάρξει μπέρδεμα με τα άλλα επίσης σοβαρά προβλήματα του υπουργού με το πόθεν έσχες (επιγραμματικά, τα ξεχασμένα ακίνητα και το εκατομμύριο). Η βάση των προβλημάτων του κυρίου υπουργού θα πρέπει να αναζητηθεί στην περίοδο που ήταν αντιπρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και διαχειριστής του ειδικού λογαριασμού του Πανεπιστημίου από τον οποίο γίνονταν διάφορες (άλλα αντ’ άλλων) δαπάνες.

Ο υπουργός κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση, αλλά δεν καταδικάστηκε διότι στο μεταξύ υπήρξε ευρύτατη κινητοποίηση του διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστημίου αλλά και φοιτητών, μαζεύτηκαν και κάποια από τα χρήματα που είχαν «χαθεί» – όλα καλά κι όλα ωραία. Και ενώ υποτίθεται ότι είχε τελειώσει όλο αυτό και απέμενε μια δίκη στο Εφετείο για να αθωωθεί ο υπουργός, ασκήθηκε νέα δίωξη, η οποία φέρνει στο εδώλιο πλην του ιδίου και άλλα 137 άτομα – καθηγητές επίσης, φοιτητές και διοικητικό προσωπικό.

Κατά την πηγή μου, η τροπολογία Φίλη μέσα από έναν περίτεχνο τρόπο, «πραγματικά θαυμαστό» μου ανέφερε, «έβγαζε λάδι» τους 137 και τον Σταθάκη και καθιστούσε άνευ αντικειμένου τη νέα δίωξη. Ηταν, θα τη χαρακτήριζα εγώ με το γνωστό ποιητικό μου ύφος, μια «εβδομαδιαία» φωτογραφία, η οποία – από την εξέλιξη της υπόθεσης το συνάγω – «πήρε φως και κάηκε»!

Σχόλιο δεν θα κάνω. Θαυμάζω απλώς την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να λύνει τα προβλήματα των μελών της χρησιμοποιώντας τη μηχανή των τροπολογιών. Και μένω ενεός. Τίποτε άλλο…

Μεγάλη βιασύνη…

Οσον αφορά τώρα τη γνωστή τροπολογία του υπουργού κυρίου Νίκου Παππά για την ανασύνθεση του τρόπου συγκρότησης του ΕΣΡ, η οποία αποσύρθηκε επίσης τελευταία στιγμή (όπως άλλωστε και ο ίδιος από τον κατάλογο των ομιλητών – θα μιλούσε προς υποστήριξη της τροπολογίας του), θα μου επιτραπεί, παρακαλώ, να του απονείμω… εύσημα! Διότι έτσι και την κατέθετε και την υποστήριζε θα γινόταν το «έλα να δεις» στη Βουλή και θα πήγαινε εντελώς «άπατο» από επικοινωνιακής πλευράς το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης.

Γνωρίζω βάσιμα ότι η Νέα Δημοκρατία θα αποχωρούσε θορυβωδώς και δεν αποκλείω να έκαναν το ίδιο και τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης – το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι.

Γνωρίζω επίσης ότι η ΝΔ φρόντισε να ενημερώσει «αρμοδίως» – και διά του προέδρου Νίκου (Βούτση) – την κυβέρνηση ότι όχι μόνο θα αποχωρήσει από τη συζήτηση, αλλά και θα καταγγείλει ως πραξικόπημα την κυβερνητική πρωτοβουλία.

Υπενθυμίζω σχετικά ότι σε μένα ο πρόεδρος Βαγγέλης (Μεϊμαράκης) είχε πει προ καιρού ότι «εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να βιαζόμαστε για τη συγκρότηση του ΕΣΡ. Θα ολοκληρώσουμε πρώτα τη διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού και εν συνεχεία θα μετάσχουμε στη σχετική συζήτηση για τη συγκρότηση του οργάνου».

Αυτό μου είχε πει, αυτό είχα γράψει. Και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η… πιλάλα (χωρίς το πρώτο συνθετικό, δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου) του υπουργού κυρίου Νίκου Παππά να φέρει διάταξη με την οποία να ανατρέπεται το συναινετικό πνεύμα που απαιτούσε ο νομοθέτης για τη συγκρότηση του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (γιατί αυτό θα έκανε η τροπολογία…).

– Μα τόσο πολύ βιάζονται οι ενδιαφερόμενοι να αποκτήσουν μια τηλεοπτική άδεια;

Ανάμεσα σε γεράκια

Τολμηρό το βρίσκω το αριστερό μου αγόρι Αλέξη. Ομιλώ για την απόφασή του να μετάσχει στο γνωστό οικονομικό φόρουμ του Νταβός της Ελβετίας. Δεν τον φοβάμαι για τα αγγλικά του – είμαι βέβαιος ότι θα τους καταπλήξει, όπως την άλλη φορά στην Αμερική με τον Κλίντον.

Το κλίμα φοβάμαι, διότι εκεί μαζεύονται τα παγκόσμια γεράκια που είναι έτοιμα να επιτεθούν και να κατασπαράξουν αθώα και κατά κανόνα αδύναμα πλάσματα – όπως ο πρόεδρος Αλέξης. Δεν γνωρίζω λοιπόν γιατί αποφάσισε να πάει. Νιώθει άραγε τόσο δυνατός; Θα δείξει.

Εξ υποχρεώσεως και μόνο θα του θυμίσω τι είχε περάσει εκεί, στον ίδιο τόπο των… εκτελέσεων, ο Γιώργος ως πρωθυπουργός το 2010. Μόλις είχε αρχίσει να διαφαίνεται η πορεία προς τα βράχια και θυμάμαι το περιστατικό που βγήκε από την αίθουσα της διάσκεψης για να πάει στην τουαλέτα και την ώρα που έκανε την ανάγκη του βλέπει μια κάμερα να έρχεται καταπάνω του και ένας απειλητικός δημοσιογράφος να τον ρωτάει καταγγελτικά για το πού οδηγεί την Ελλάδα και τι κάνει ο ίδιος για να αποτρέψει την καταστροφή που έρχεται! Ισα που πρόλαβε να μαζέψει τα παντελόνια του ο άνθρωπος.

Αν δεν με πιστεύει ο πρόεδρος Αλέξης, ας ρωτήσει ο ίδιος τον Γιώργο να του πει πόσο τραυματική ήταν αυτή η εμπειρία…    

Πρώτη φορά (τέτοια) φούσκα
Το κλείσιμο του χρόνου βρίσκει τη χώρα σε χειρότερη ασφαλώς θέση από εκείνη της αντίστοιχης περυσινής περιόδου. Εντεκα μήνες πυκνού πολιτικού χρόνου, με γεγονότα καταλυτικά, το καθένα από τα οποία θα μπορούσε να ανατρέψει χωρίς υπερβολή καταστάσεις και αντιλήψεις δεκαετιών, κατάφεραν να φέρουν τη χώρα πριν από το 2009, δηλαδή πριν από την έναρξη της βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνει.
Για να το πω πιο απλά, οι έντεκα μήνες της διακυβέρνησης από τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ διέγραψαν διαμιάς και με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πέντε χρόνια σκληρών θυσιών του ελληνικού λαού, μηδένισαν το κοντέρ της προσπάθειας και τώρα πορευόμαστε  στο άγνωστο, χωρίς καμιά προοπτική, χωρίς ένα φως ελπίδας ότι κάποια στιγμή θα βγούμε από το τούνελ της άγριας λιτότητας.
Δεν έχει νόημα να γίνει απολογισμός τού τι έφταιξε και βρισκόμαστε σήμερα σε χειρότερη θέση, ως κοινωνία και ως πολίτες, από  το τέλος του 2014. Δεν έχει καν σημασία να  αποδώσει κανείς ευθύνες. Το σημαντικό, και πέρα από κάθε αμφισβήτηση, είναι ότι δυστυχώς ό,τι αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι τίποτε περισσότερο από το αποτέλεσμα μιας αλληλουχίας λαθών, παραλείψεων, παλινωδιών και εκρήξεων άκρατου λαϊκισμού της κυβέρνησης.
Υποστηρίζουν πολλοί ότι η σημερινή θέση της χώρας οφείλεται αποκλειστικά στη  συνειδητή προσπάθεια των ξένων δανειστών να υποβαθμίσουν την ποιότητα ζωής και το επίπεδο διαβίωσης των ελλήνων πολιτών, για να εξομοιωθεί με αυτό των υπόλοιπων χωρών των Βαλκανίων ή των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης που είναι ενταγμένες στην ΕΕ. Μπορεί να έχει μια δόση αληθείας αυτός ο ισχυρισμός. Αλλά δεν είναι αυτή η κύρια αιτία. 
Η βασική αιτία είναι ότι με την τάση μας να μεταθέτουμε τις ευθύνες στους ώμους άλλων αδυνατούμε να προσδιορίσουμε τις πραγματικές αιτίες για ό,τι μας συμβαίνει. Δεν βλέπουμε καθαρά ποιος ευθύνεται για το ότι η χώρα έχασε όλους τους στόχους της, δεν κατάφερε να βελτιώσει τη θέση της και επιπλέον συνεχίζει στον ίδιο επικίνδυνα ολισθηρό δρόμο, και με τον φόβο ότι στην επόμενη στροφή παραμονεύει το Grexit. 
Είναι πραγματικά κρίμα που χάθηκαν πέντε χρόνια θυσιών και κόπων. Και θα είναι διπλά κρίμα αν οι εμπειρίες του καθενός μας που αποκτήθηκαν στους 11 μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν μετουσιωθούν τον καινούργιο χρόνο σε πραγματική γνώση για το τι τελικά ήταν η «πρώτη φορά Αριστερά» στην κυβέρνηση. Μια φούσκα, κατά τη γνώμη μου.