[Αμφίσημα] Εξοικείωση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Θα με δείρεις, θα με δείρεις, θα κουραστείς, θα ιδρώσεις, θα αρρωστήσεις και στο τέλος θα πεθάνεις. Ετσι τουλάχιστον θέλει να πιστεύει η αντανάκλαση του εαυτού μας, ο Καραγκιόζης, στην ύστατη προσπάθεια αντίστασής του πριν εξοικειωθεί με τη βία.
Το μεγαλύτερο ψέμα που ξεστόμισαν οι ινστρούκτορες της Ιστορίας αναφερόταν στο χρώμα της βίας. Κόκκινο, μπλε, μαύρο. Το μόνο χρώμα που έχει η βία είναι το χρώμα του αίματος που αναβλύζει καυτό και γεμάτο απορίες.
Η ανοχή στη βία – εκούσια ή ακούσια – είναι μια άλλη μορφή βίας.
Οταν βιώνεις την επίθεση, όπως έχει συμβεί κατά το παρελθόν και στον υπογράφοντα, νιώθεις να βιάζεται η προσωπικότητά σου, να αμφισβητείται η ακεραιότητά σου. Τι είπες, τι έκανες, ποιον πείραξες, γιατί αυτό, γιατί εκείνο, γιατί το άλλο;
Η αιώρηση του φόβου γίνεται σκιά, σκέφτεσαι δυο φορές πριν εκφραστείς, πριν δραστηριοποιηθείς κοινωνικά.
Στις δημοκρατικά δομημένες κοινωνίες, η βία αποτελεί μίασμα και όσοι την ανέχονται ή έντεχνα την υποκινούν είναι, το λιγότερο, τρωγλοδύτες.
Στην κοινωνία του φόβου το πηχτό σκοτάδι δεν ξεχωρίζει θύματα και θύτες.
Σε ένα βιτριολικό περιβάλλον θα δηλητηριαστούμε όλοι και τελικά το μόνο που θα απομείνει θα είναι ο οίκτος για τους δειλούς που αισθάνονται ασφαλείς πίσω από τα τζάκετ των μπράβων τους.
Google news
