[Στίγμα] Δεν χάνει ποτέ

Για έναν περίεργο λόγο που ειλικρινά δυσκολευόμουν πάντοτε να καταλάβω, οι πρωθυπουργοί, όταν τα έβρισκαν μπαστούνια, προσπαθούσαν να κάνουν και την κοινωνία «συνυπεύθυνη» των επιλογών τους.

Φυσικά πάντοτε για το καλό της και των πολιτών – ποτέ για το πώς θα διατηρηθούν οι ίδιοι, και όσοι τους ακολουθούσαν, στην εξουσία. Μα ποτέ όμως!

Από την πεπατημένη δεν ξέφυγε ούτε ο πρόεδρος Αλέξης – πώς να ξεφύγει άλλωστε, σαρξ εκ της σαρκός του ίδιου πολιτικού συστήματος που εξέθρεψε η ίδια αυτή κοινωνία είναι.

Αντλώ το σχετικό παράδειγμα από την ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, όπου είπε ότι στόχος του είναι να καταστήσει την κοινωνία «συνυπεύθυνη» και ανέθεσε τον σχετικό ρόλο στο κόμμα, το οποίο του λοιπού θα είναι ο διαμεσολαβητής μεταξύ της κυβέρνησης και της κοινωνίας.

Οχι πως είναι κατ’ ανάγκην κακό όλο αυτό, αλλά αν θυμάμαι καλά, και μάλλον θυμάμαι, αυτό το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο προηγούμενο Συνέδριο που διενήργησε είχε καταφέρει το 80% των συνέδρων του να προέρχονται από τις τάξεις του κομματικού μηχανισμού του 4% που έως το 2012 συγκέντρωνε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Και ας είχε ήδη το 27% του εκλογικού σώματος και είχε καταστεί αξιωματική αντιπολίτευση.

Βεβαίως ο πρόεδρος Αλέξης άφησε να εννοηθεί ότι όλο αυτό θα σπάσει και ενόψει του Συνεδρίου του Φεβρουαρίου θα γίνει προσπάθεια να ανοίξει το κόμμα – μάλιστα θα γίνει και πολιτική εκστρατεία (ανά τη χώρα, υποθέτω) για να υλοποιηθούν οι προθέσεις του προέδρου.

Αλλά θα τα καταφέρει; Διερωτώμαι αγωνιών! Διότι όπως και εκείνος γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου, αν υπάρχει κάτι ανίκητο σε αυτή τη χώρα είναι η κομματική νομενκλατούρα, που όλα θέλει να τα ελέγχει…

Ο νέος χαλίφης

Οργανώνεται ο πρόεδρος Αλέξης, οργανώνονται και οι άλλοι, αυτοί που υποδύονται την εσωκομματική του αντιπολίτευση, και που μετά την αποχώρηση του προέδρου Παναγιώτη (Λαφαζάνη) και των συν αυτώ έγιναν ο χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Αναφέρομαι στους «53+» που έχουν ως γνωστόν δικέφαλη εξουσία – από τη μια τον jokerίστα Ευκλείδη με τα tredy κασκόλ Τσακαλώτο, και από την άλλη τον φίλο μου Gabriel Σακελλαρίδη.

Την προσεχή Τετάρτη λοιπόν που ο μήνας έχει 16, και θα μυρίζουν Χριστούγεννα περισσότερο από ποτέ, οι «53+» οργανώνουν εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ, και χωρίς μεγάλη περίσκεψη αποφάσισα να παραστώ και εγώ, διότι αφενός με προσκάλεσαν και αφετέρου δεν τα χάνω με τίποτε κάτι τέτοια. Διότι το θέμα της εκδήλωσης είναι απολύτως… «τραβηχτικό» από μόνο του («αριστερός δρόμος στον καιρό της κρίσης» – τι λες τώρα…) και επιπλέον υπάρχει πάνελ που μπορεί να γοητεύσει κάθε αυθεντικό αριστερό αγωνιστή, όπως εγώ: Τασία Χριστοδουλοπούλου, η γνωστή κυρά Τασία, Πάνος Λάμπρου σε ένα διάλειμμα των ενασχολήσεών του με τα των κρατουμένων (σου ‘πα, μου ‘πες κ.λπ.) και ένας κύριος Σπαθής, αγνώστων σε εμένα λοιπών στοιχείων.

Τούτων δοθέντων, εννοείται ότι όλοι οι δρόμοι μεθαύριο οδηγούν στην ΕΣΗΕΑ…

Εθαψαν την είδηση

Αναφέρθηκα προηγουμένως στον πρόεδρο Παναγιώτη (Λαφαζάνη), του οποίου εξ όσων έχω αντιληφθεί (συζητώντας με διαφόρους του κόμματος) η προσπάθεια να συνεγείρει τον λαό δεν έχει επί του παρόντος την αναμενόμενη ανταπόκριση, και θέλω να ενώσω τη φωνή μου στη δική του για όσα καταμαρτυρεί στο ΑΠΕ, που απαξιώνει και δεν δίνει την πρέπουσα σημασία σε ειδήσεις που αφορούν το κόμμα ΛΑΕ και τον πρόεδρό του.

Οπως ενημερώθηκα εγκύρως, ο πρόεδρος Παναγιώτης είχε συνάντηση βαρύνουσας σημασίας με τον πρεσβευτή της Ρωσίας στην Αθήνα, με θέμα την ανταλλαγή απόψεων για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, αντικείμενο, το οποίο ως γνωστόν ο πρόεδρος Παναγιώτης το παίζει στα δάχτυλα.

Το ΑΠΕ, αντί να δώσει εκτενή ανταπόκριση επί του θέματος, αποσιώπησε εντελώς το γεγονός διότι, όπως ο πρόεδρος Παναγιώτης πιστεύει (άκου τώρα…) παίρνει εντολές από το Μαξίμου.

Φυσικά προειδοποίησε ότι «δεν θα περάσει» ο φασισμός αυτός, και επειδή εμένα κάτι τέτοια μου χτυπούν ευαίσθητες χορδές, συμπαρίσταμαι ολοψύχως στον αγώνα του συντρόφου…

Tο ναρκοπέδιο

Επίσης μια αλληλεγγύη θέλω να τη δηλώσω και στον προερχόμενο εκ του κόμματος ΑΝΕΛ υφυπουργό Παναγιώτη Σγουρίδη, ο οποίος αποδοκιμάστηκε έντονα στο συνέδριο των αγροτών στον Εβρο (μετά βίας γλίτωσε το ξύλο, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους).

Το καταδικάζω ολοψύχως το γεγονός, αλλά φταίει και αυτός, θα επισημάνω. Τι τις ήθελε τις υποσχέσεις όσο ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, αφού γνώριζε ότι δεν θα τις υλοποιούσε;

Συγκεκριμένα, όπως με ενημέρωσε ένας φίλος μου από τις Φέρες Διδυμοτείχου, ο οποίος ήταν παρών στα επεισόδια, τους είχε υποσχεθεί ότι θα αποστείλει στον Εβρο εμβόλια για τον εμβολιασμό των βοοειδών για την αποφυγή της εξάπλωσης της οζώδους δερματίτιδας που μαστίζει την περιοχή. Φυσικά, ήταν άλλη μια υπόσχεση στον αέρα: τα εμβόλια δεν έφτασαν ποτέ και οι δυστυχείς κτηνοτρόφοι αναγκάστηκαν να τα αγοράσουν μόνοι τους από τη γειτονική Βουλγαρία για να σώσουν το ζωικό τους κεφάλαιο. Εξού και μόλις τον είδαν τον υφυπουργό Σγουρίδη να στρογγυλοκάθεται πρώτη θέση, τους ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.

Ο φίλος μου μού είπε ότι εκτός από τα επεισόδια μέσα στην αίθουσα όπου του έλεγαν διάφορα και απαιτούσαν να σηκωθεί να φύγει (όπως και έγινε τελικά), επεισόδια έγιναν και έξω από την αίθουσα. Ηταν κατά την αποχώρηση Σγουρίδη όταν στην προσπάθειά του να φύγει, αγρότες τον εγκλώβισαν μέσα στο αυτοκίνητό του και του απαγόρευαν την αναχώρηση. Ασε που το κούναγαν κιόλας για να τον φοβίσουν ότι θα το αναποδογυρίσουν.

Ο δικός μου, ευκαιρίας δοθείσης, μου είπε να ρωτήσω και το εξής:

– Ποιος είχε την ιδέα να καλέσει μια διμοιρία αστυνομικών και να τους βάλει στην αίθουσα για να προστατεύσουν δήθεν τον Σγουρίδη; Δεν κατάλαβε ότι με τον τρόπο αυτό οξύνθηκαν τα πνεύματα;

Προφανώς ήταν ο ίδιος που έστειλε και τον άτυχο Σγουρίδη στο ναρκοπέδιο…

Εχει ο καιρός γυρίσματα

Πώς τα φέρνει η ζωή όμως, ε; Κάποτε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που οργάνωνε τις επιθέσεις των τάχα μου «Αγανακτισμένων» εις βάρος των στελεχών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και μετά έβγαινε ο Τσίπρας να τους καλύψει δηλώνοντας ότι πρόκειται για τη δίκαιη έκφραση οργής της κοινωνίας για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Τώρα που η δίκαιη οργή της κοινωνίας για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και τα φούμαρα τα οποία της πούλησε με τόση ευκολία άρχισε να εκδηλώνεται, δεν βλέπω να παίρνει κανείς θέση από τους συριζαίους και την πληρώνουν κάτι κακόμοιροι σαν τον Σγουρίδη.

Αλλά για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, η λαϊκή σοφία έχει τοποθετηθεί με τρόπο που δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση. Εχει πει το κλασικό «έχει ο καιρός γυρίσματα…». Ενας φίλος μου δε, γνωστός και μη εξαιρετέος, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο, μου τηλεφωνεί και μου λέει, «το είδες τι έγινε; Σε λίγο όλοι αυτοί θα βλέπουν τον κόσμο πίσω από φιμέ τζάμια, να μου το θυμάσαι».

Θα το θυμάμαι…