ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Η σχέση της εξουσίας με τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι – και δεν θα μπορούσε να είναι – ανέφελη: οι υπουργοί έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης και οι δημοσιογράφοι έχουν το καθήκον να ενημερώνουν την κοινή γνώμη για τα πεπραγμένα τους. Κι όταν αυτά δεν περιποιούν τιμή στους κυβερνώντες, αρχίζουν τα προβλήματα και οι επιθέσεις. 
Ωστόσο το θέαμα υπουργού να καταγγέλλει προσωπικά από τηλεοράσεως δημοσιογράφους επειδή μετέδωσαν την πραγματικότητα – ότι άλλαξε την απόφασή του για τις αποδείξεις μέσα σε δύο ώρες – ξεφεύγει από την αυτονόητη αντιπαράθεση εξουσίας και Τύπου και καταλήγει να γίνεται πολιτική μανιέρα: οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα που θέλουν το κακό της κυβέρνησης, άρα δεν φταίμε εμείς που αλλάζουμε τις αποφάσεις μας αλλά οι δημοσιογράφοι που το μεταδίδουν. 
Είναι μια θεωρία ιδιαιτέρως βολική, ειδικά για εκείνους τους υπουργούς που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα πεπραγμένα τους. Είναι όμως και μια θεωρία ιδιαιτέρως επικίνδυνη, διότι στοχεύει στην ισοπέδωση των δημοσιογράφων – και τελικά στην απαξίωση της ενημέρωσης: αν όμως σε όσα μεταδίδονται ή γράφονται κολλήσει η ρετσινιά της ανυποληψίας, χαμένα δεν θα βγουν μόνο τα μέσα ενημέρωσης, αλλά κυρίως η πολιτική. 
Οι υπουργοί που μετέρχονται τέτοιες μεθόδους δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παίζουν με τη φωτιά, αφού ανοίγουν διάπλατα την πόρτα στις ακραίες πολιτικές δυνάμεις: η κοινωνία, αποκαμωμένη από την πενταετία της λιτότητας, έχει την τάση να απαξιώσει τα πάντα – πόσω μάλλον τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Αν κάποιοι υπουργοί την ωθήσουν με τις πρακτικές τους να κάνει το επόμενο βήμα, θα είναι οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες.