Η ευρωπαϊκή δυστοπία διαμορφώνεται πλέον με ταχείς ρυθμούς. Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης ήταν το πρώτο μεγάλο επεισόδιο και αυτό που διαμόρφωσε το έδαφος, το έκανε ιδιαίτερα εύφορο, για να ανθήσουν όλες οι δυσμορφίες του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Ολα εκείνα που υπήρχαν εν σπέρματι και όχι μόνο, όλα τα κρυμμένα, ορατά και αόρατα στοιχεία που προσδιορίζουν δυστυχώς ακόμη την προϊστορία του ανθρώπινου είδους. Και φυσικά όλες εκείνες οι εκδηλώσεις που εμφανίζονται στην κοινωνία και σε μια ορισμένη στιγμή αναζητούν την πολιτική τους έκφραση.
Ετσι λοιπόν, η περίπτωση του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία δεν ήταν ούτε σοκ ούτε κεραυνός εν αιθρία, αντιθέτως ήταν η λογική προέκταση εκείνων των πολιτικών που μηδέ του Ολάντ εξαιρουμένου ακολούθησαν οι γαλλικές κυβερνήσεις στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Και δεν πρόκειται για ένα γαλλικό φαινόμενο - αντιθέτως, πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχει πανευρωπαϊκές διαστάσεις. Σε κάθε χώρα εκδηλώνεται με τους δικούς του ρυθμούς και η μορφή του προσιδιάζει στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εθνικής κοινωνίας.
Στη Γαλλία, η τραγικότητα μεταξύ των άλλων έγκειται στο γεγονός ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έχει ενσωματώσει στην κρατική της πολιτική τον Διαφωτισμό. Αλλά ας πάρουμε για παράδειγμα την Ουγγαρία, με την οποία όχι μόνο δεν ασχολείται κανείς επειδή βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά επειδή ο Ορμπάν φαίνεται να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στους βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές. Εκεί λοιπόν, την ακροδεξιά κυβέρνηση του Ορμπάν αντιπολιτεύεται το αδελφό κόμμα της δικής μας Χρυσής Αυγής με ποσοστό 15%.
Πόσο απέχει η Γαλλία από την Ουγγαρία; Ισως το ερώτημα να φαίνεται υπερβολικό. Μακάρι να αποδειχθεί τέτοιο. Αλλά μήπως στη Γερμανία των εμπορικών πλεονασμάτων τα πράγματα είναι καλύτερα από ό,τι στη Γαλλία; Εντάξει, εκεί δεν υπάρχει μια γερμανίδα Λεπέν, υπάρχουν όμως κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις, έστω και αν οι επικεφαλής τους φορούν κοστούμι και γραβάτα, που οι κραυγές τους θυμίζουν τις σκοτεινές ημέρες τις ευρωπαϊκής ηπείρου. Και κυρίως συνεχίζει να υπάρχει η πολιτική των εμπορικών πλεονασμάτων που βασίζεται στη φτωχοποίηση σημαντικού τμήματος της γερμανικής εργατικής τάξης, γεγονός που δεν αφορά μόνο τα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Η καρδιά του ευρώ, ο γαλλογερμανικός άξονας, είναι άρρωστη. Αλλά κι ο Φάρατζ στην άλλη πλευρά της Μάγχης είναι μικρότερης σημασίας περίπτωση; Συγκεντρώνει όχι μόνο αυτούς που ευγενικά αποκαλούνται ευρωσκεπτικιστές, αλλά κυρίως τα λούμπεν τμήματα της βρετανικής κοινωνίας που άφησαν στο πέρασμά τους η Θάτσερ και ο Μπλερ. Γι' αυτό και το στοίχημα του Κόρμπιν είναι μεγαλύτερο από ό,τι φαίνεται. Εν πάση περιπτώσει ο νεοφιλελευθερισμός που προέκυψε ως ανάγκη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου για να αλλάξει τη φορά του ποσοστού κέρδους από πτωτική σε ανοδική, δεν έχει απλώς παρενέργειες - ξενοφοβία, ρατσισμό, εθνικισμό και πόλεμο - αλλά αποκαλύπτει την ίδια την φύση του καπιταλισμού. Η αυταρχική δημοκρατία στην οποία εισέρχεται η ευρωπαϊκή κοινωνία δεν είναι παρά ο προθάλαμος της δυστοπίας, δηλαδή του καπιταλισμού χωρίς φτιασίδια.