[Κραυγές και ψίθυροι] Σύννεφο με παντελόνια

Δεν ξέρω αν υπάρχει δόκιμος ψυχαναλυτικός όρος, πάντως η φανατική προσκόλληση της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού στην εφηβική άσκηση της πολιτικής εδράζεται μάλλον στα ενδότερα της ψυχής. Αντίστοιχα λέγαμε και το καλοκαίρι, ύστερα μιλήσαμε για τη βίαιη ενηλικίωση μετά τη δεκαεπτάωρη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου αλλά πριν προλάβουμε να ρίξουμε ένα παλτό στους ώμους, οι στίχοι του Μαγιακόφσκι παλινδρόμησαν. Στην κατάσταση που είναι η χώρα, όμως, ή το σύννεφο πρέπει να αλλάξει παντελόνια ή τα παντελόνια σύννεφο.

Η καταγραφή αυτής της εν εξάλλω εφηβείας είναι πολλαπλή και καθημερινή, ακόμη και σημειολογικά, όταν πρώην και νυν μέλη της κυβέρνησης επικαλούνται, στα δύσκολα, τη… μαμά τους. Και μάλλον κολλητική αφού προσέβαλε και την αντιπολίτευση. Η ανακοίνωση – απάντηση όμως του Μαξίμου στο ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας «Ντι Βελτ» μοιάζει γραμμένη στην τελευταία σειρά πούλμαν σε πενταήμερη. Χωρίς επιχειρήματα, με εμμονική επανάληψη στερεοτύπων και με διάχυτη ειρωνεία – εκφορά λόγου που πρέπει να τη χειρίζεσαι με μεγάλη ωριμότητα για να μη γελοιοποιηθείς. Και επειδή το «αριστερή παρένθεση» μοιάζει να είναι το κόκκινο πανί για τους κυβερνώντες, κάποιος να τους πει ότι αφού το «αριστερή» έχει ούτως ή άλλως αυτοκαταστραφεί, το κλείσιμο της εφηβικής παρένθεσης μοιάζει να είναι αναγκαίο αν θέλουν να συνεχίσουν να γράφουν οι ίδιοι την πρόταση. Δύσκολο σε μια χώρα που έχει προπονηθεί να θεωρεί την εφηβεία αρετή και την ωριμότητα συμβιβασμό, αλλά το «It smells like teen spirit» θα παραμένει ένα εμβληματικό τραγούδι των Nirvana και τίποτα παραπάνω.