Η κοινωνική απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Η κρίση και η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ προ των εκλογών και η κρίση της Νέας Δημοκρατίας μετεκλογικά - που τείνει να πάρει καταστροφικά χαρακτηριστικά - το πιστοποιούν με τον πιο σαφή τρόπο. Ποτέ στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης η αναντιστοιχία μεταξύ κοινωνικού και πολιτικού δεν ήταν τόσο μεγάλη. Αλλά και από την άλλη πλευρά η ησυχία νεκροταφείου που εμφανίζει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και κατ' επέκταση το κόμμα μοιάζει με τον δύτη που βουτά στα βαθιά χωρίς φιάλη και κρατά απλώς την ανάσα του: αν παραμείνει κάτω από το νερό θα σκάσει,  αν αναπνεύσει θα πιει νερό. Και στις δύο περιπτώσεις κινδυνεύει να πνιγεί.
Η οικονομική κρίση έχει αποσαρθρώσει την κοινωνική συνείδηση κι όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι απλώς οι συνέπειες αυτής της αποσάθρωσης. Κόμματα χαρακτηρίζονται, νέα κόμματα γεννώνται αλλά κάθε φορά το προσδόκιμο της ζωής τους και η απήχησή τους είναι όλο και μικρότερη. Τα μεγαλύτερα και χτυπημένα τμήματα της κοινωνίας κουρασμένα βλέπουν με όλο και μεγαλύτερη καχυποψία το παλιό που ενδύεται τη φορεσιά του νέου.
Πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση όταν ο διεθνής ορίζοντας και μάλιστα εγγύτατα στην Ελλάδα σκοτεινιάζει επικίνδυνα; Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς χωρίς να επαναλαμβάνει δυσάρεστες κοινοτοπίες. Τα πιο δυναμικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου φαίνεται να έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους - μη μπορώντας να κάνουν διαφορετικά - στις επιθυμίες του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, προσβλέποντας σε καλύτερες μέρες. Ώς τότε θεωρούν ότι η αυτονομία της πολιτικής τάξης των παλαιών ημερών είναι πλέον παρελθόν κι ως εκ τούτου είναι όλοι αναλώσιμοι. Επειδή όμως οι πολιτικοί νομιμοποιούνται ως τέτοιοι από την κοινωνία και νιώθουν την αμφισβήτησή της προσπαθούν να διασωθούν χρησιμοποιώντας μια κοινότοπη ρητορική, η οποία όχι μόνο δεν έχει αποτελέσματα, αλλά αντιθέτως επιτείνει τη διάχυτη καχυποψία της κοινωνίας εις βάρος τους. Φαύλος κύκλος.        
Ολα αυτά ενώ τίποτα δεν προβλέπει ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος έχει πιάσει πάτο. Ζούμε στην εποχή της «ενδεχομενικότητας» και όλα είναι ανοιχτά.