Αν αληθεύει ότι η ιστοσελίδα της εταιρείας που είχε αναλάβει τις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ βρίσκεται «υπό κατασκευή», τότε θα μπορούσε να μιλήσει κανείς και για προαναγγελθέν φιάσκο. Αλλά ακόμη κι αν το φιάσκο οφείλεται στην ατυχία ή σε κάποιου είδους εκδίκηση του θεού της τεχνολογίας, χθες δεν είδαμε παρά το δεύτερο επεισόδιο ενός έργου που άρχισε πριν από μερικούς μήνες, όταν ο σημερινός Πρωθυπουργός κατήγγειλε ως «τεχνοφασισμό» την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη των πρυτανικών Αρχών στα πανεπιστήμια.
Δεν είναι μόνο μια εκλογική διαδικασία που συνδέει τα δυο γεγονότα. Είναι και η απουσία της εξοικείωσης με το περιβάλλον των νέων τεχνολογιών και η ψυχολογική απόσταση από τις δυνατότητες που προσφέρει αυτό το περιβάλλον στις σύγχρονες δημοκρατίες – από τις εκλογές έως τη διακυβέρνηση. Πίσω από το χθεσινό ατύχημα στη Συγγρού ή τις υπόνοιες του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή ότι οι σέρβερ είναι περίπου κάτι πράγματα του διαβόλου, κρύβεται η ίδια δυσπιστία, ο ίδιος φόβος απέναντι στο τεχνολογικό και μη ελέγξιμο άγνωστο. Είναι ζήτημα χρόνου να πει κάποιος στη ΝΔ ότι το φιάσκο θα είχε αποφευχθεί εάν οι εκλογές γίνονταν με μολύβι, χαρτί και – γιατί όχι; – το μελάνι που βάφει τα δάχτυλα των ψηφοφόρων για να μη διπλοψηφίσουν. Η παράδοση, εξάλλου, είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο έπειτα από κάθε αποτυχημένο ραντεβού με την πρόοδο.
Η πιο συνδεδεμένη χώρα στην Ευρώπη είναι η Εσθονία. Ασφαλώς δεν έγινε τυχαία. Η χιλιομετρική απόσταση από αυτήν τη μικρή πρώην σοβιετική δημοκρατία που προχωράει με βήματα γίγαντα μάς δίνει και το μέτρο του χάσματος που μας χωρίζει. Είναι κάτι που αξίζει να θυμάται κανείς. Και δεδομένης της εγχώριας τεχνοφοβίας και της γενικότερης διαχειριστικής ανεπάρκειας, ας συγκρατήσει και το όνομα του εσθονού πρωθυπουργού. Λέγεται Τάαβι Ρούιβας, είναι μόλις 37 χρονών. Και, τεχνολογικά μιλώντας, ο 41χρονος έλληνας Πρωθυπουργός ή ο 36χρονος γραμματέας της ΝΔ υπεύθυνος για τις εκλογές του κόμματος μοιάζουν μπροστά του με υπερηλίκους.