Οι ακραίοι του Νότου

Η επικαιρότητα για να σωθεί στην Ελλάδα, δεν έχει άλλο τρόπο παρά να ενσωματωθεί σε κάποιου είδους διάρκεια όπως για παράδειγμα η διάρκεια της καλοκαιρίας ή η διάρκεια της παρακμής μας, των capital controls, του οικονομικού ερέβους ή της εθνικής μας έπαρσης και της συντριβής μαζί.

Η σκοτεινή επικαιρότητα που ταξιδεύει σαν τα βαριά σύννεφα, αργά αλλά σταθερά, φορτωμένα κεραυνούς και καταιγίδες, έρχεται από τα βόρεια: από την πατρίδα του Ουγκό και του Σαρτρ. Και για να το πιάσουμε στα δικά μας ραδιοκύματα: από τα γήπεδα όπου μεγαλούργησαν ο Ζιντάν, ο Ριμπερί, ο Πλατινί (δικός μας αυτός ο τελευταίος, βουτηγμένος μέχρι τον λαιμό στην παραβατικότητα).

Μας λείπουν πολλά ως λαού, αλλά αν μας λείπει κάτι στον υπερθετικό βαθμό είναι η αίσθηση των αναλογιών. Μας συγκλονίζει η τραγωδία στο Παρίσι, ντυνόμαστε στα μπλε, λευκά, κόκκινα, κάτι που σπάνια κάνουμε με τα δικά μας γαλανόλευκα και «θρηνούμε» για τους «άλλους» δίχως να αναλογιστούμε τις δικές μας τραγωδίες. Δεν εμβαθύνουμε· βλέπουμε μέσα από το αθώο το ένοχο, μέσα από το λευκό το μαύρο, μέσα από το Κλάσικο το Αιώνιο…

Κλάσικο λοιπόν απόψε στη Μαδρίτη, για να ανοίξουμε την αλάδωτη πόρτα μας που τρίζει ανατριχιαστικά, σ’ αυτά που μας νοιάζουν. Κλάσικο και σχεδόν την ίδια ώρα ντέρμπι Αιωνίων στην Αθήνα. Και στο πλαίσιο της αμετροέπειάς μας νομίζουμε πως και στην Ελλάδα έχουμε το δικό μας Κλάσικο.

Δυο κόσμοι που τους χωρίζουν σύνορα, χιλιόμετρα. Δυο κόσμοι με διαφορετικά προβλήματα, με άλλη κουλτούρα, με άλλο τρόπο θεώρησης των πραγμάτων, αλλά με το ίδιο φλογερό πάθος: για το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο των Ρονάλντο, Σουάρες και Νεϊμάρ από τη μια και το ποδόσφαιρο των Μαρινάκη, Αλαφούζου από την άλλη.

Ο μέγας κόσμος του θεάματος στα δυτικά της ευρωπαϊκής γης από τη μια, ο μικρόκοσμος της διαπλοκής και της κουτοπονηριάς στον δικό μας Νότο.

Εδώ στον Νότο λοιπόν, εδώ που τα «άλφα» στερητικά υπερέχουν με κρότο, θα αναμετρηθούν σε λίγες ώρες η ανοησία, η αναλγησία, η ανομία, η αφλογιστία, η αφροσύνη, η αναξιοπρέπεια, η αδιαντροπιά, η ασυδοσία, η αγένεια, με το αβέβαιο, το άνοστο, το ατελές, το απροσδιόριστο, το ασόβαρο, το άμυαλο. Με μια φράση, το ντέρμπι του αιώνιου τίποτα!

Κι από την άλλη, στην άκρη της ευρωπαϊκής ηπείρου, το ντέρμπι του Ω, το μέγα! Το θέαμα θα συναντήσει το πάθος, το ταλέντο την ιδιοφυΐα, η δεξιοτεχνία τα προσόντα. Ο Ρονάλντο με το μπριγιόλ στο μαλλί θα σφίξει το χέρι του Σουάρες προσέχοντας μην του το δαγκάσει, ο Νεϊμάρ θα κάνει τον σταυρό του να μείνει κι άλλο ο Μέσι στην πολυθρόνα του, οι Μερένχες θα ξεδιπλώσουν τις σημαίες του βασιλιά και οι Καταλανοί τις δικές τους, τις κιτρινοκοκκινομπλέ, θα φωνάξουν, θα πανηγυρίσουν και αν οι περιστάσεις το επιτρέψουν θα γυρίσουν στα σπίτια τους με τα μάτια γεμάτα ποδόσφαιρο.

Κι αν στη Μαδρίτη ο φόβος για τους βομβιστές αυτοκτονίας θα κυριαρχεί, στη Λεωφόρο οι αστυνομικοί θα προσέχουν τους «βομβιστές» – παράγοντες που προκλητικά θα προσπαθήσουν να δηλώσουν την ασημαντότητά τους.

Κλάσικο και Αιώνιοι. Από τη μια ποδοσφαιρικό μεγαλείο και από την άλλη ο μικρόκοσμος του τίποτα. Κάθε λαός έχει το ποδόσφαιρο που του αξίζει!