[Διαστάσεις] Μια ελληνική νεότητα

Ανάμεσα στις ταινίες που προβλήθηκαν στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου ήταν και ένα ντοκιμαντέρ που λεγόταν «Μια γερμανική νεότητα». Σκηνοθέτης είναι ένας Γάλλος, ο Ζαν-Γκαμπριέλ Περιό, και το θέμα του είναι η τρομοκρατική οργάνωση RAF («Τμήμα Κόκκινος Στρατός»), όχι τόσο μέσα από τη δράση της όσο μέσα από έναν πόλεμο εικόνων: οι εικόνες των ακτιβιστών (ένας άνδρας αφοδεύει πάνω σε μια εφημερίδα του ομίλου Σπρίνγκερ, ένας άλλος σημαδεύει με το όπλο του μια κάμερα) εναντίον των εικόνων των μέσων ενημέρωσης (η Γκούντρουν Ενσλιν μπρούμυτα στο έδαφος, περικυκλωμένη από αστυνομικούς, ο Χόλγκερ Μάινς σχεδόν γυμνός, να ουρλιάζει, ενώ οι αστυνομικοί τον κρατούν από τα χέρια). Ο σκηνοθέτης μελετούσε για οκτώ χρόνια αυτές τις εικόνες, το εικαστικό αποτέλεσμα είναι δυνατό, αλλά η ταινία δεν μπορεί να φωτίσει τα κίνητρα των τρομοκρατών, οι πράξεις τους υπερβαίνουν τις κοινωνιολογικές ή ψυχαναλυτικές αναλύσεις και, σαράντα χρόνια μετά, παραμένουν μυστηριώδεις.

Οταν το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στη Γερμανία, η συζήτηση που το συνόδευσε ήταν έντονη, αλλά είχε κυρίως μουσειακό χαρακτήρα. Η σημερινή γερμανική νεολαία δεν έχει κανένα κοινό σημείο, δεν τρέφει καμιά συμπάθεια και, ασφαλώς, δεν θέλει με κανέναν τρόπο να μιμηθεί τους νέους που πίστεψαν ότι θα διόρθωναν τις αδικίες με τα όπλα. Εχει λύσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, ένα μέρος της κοινής γνώμης – περιλαμβανομένων και βουλευτών – εξακολουθεί να πιστεύει ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, ενώ κυβερνητικά στελέχη διαπραγματεύονται με φυλακισμένους τρομοκράτες  για τη σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου. Εδώ, όχι μόνο δεν έχουμε λύσει τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, αλλά συνεχίζουμε να περιφρονούμε τους νόμους, την Ιστορία και την κοινή λογική. Ισως να βοηθούσε μια ταινία. Αλλά μια προσπάθεια που έγινε πριν από τρία χρόνια, προκαλώντας μάλιστα το ενδιαφέρον και διεθνών τηλεοπτικών δικτύων, προσέκρουσε στις αντιδράσεις μελών της 17Ν, αντιεξουσιαστών, αλλά και αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. Ολοι ανησυχούσαν για το αν η ταινία θα ήταν «αντικειμενική» – λες και υπάρχει αυτή η λέξη. Και το εγχείρημα εγκαταλείφθηκε.

Αλήθεια, πότε θα αρθρογραφήσει ο Κουφοντίνας για την υπόθεση Πανούση;