Ακουσα χθες τον υπουργό Δικαιοσύνης να δίνει εξηγήσεις για την υπόθεση Πανούση. Και διάβασα τις ανακοινώσεις των εμπλεκομένων. Ομολογώ ότι οι εξηγήσεις τους περισσότερο με μπέρδεψαν παρά μου ξεδιάλυναν τα πράγματα.
Τι προκύπτει από αυτές;
Πρώτον, ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε έναν (κατά δήλωση του ιδίου) «ειδικό συνεργάτη». Ο συνεργάτης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά επίσης ιδρυτικό και δραστήριο μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας.
Προφανώς δεν είναι αδιανόητο αλλά ούτε και αυτονόητο.
Πώς θα μας φαινόταν, ας πούμε, αν ο υπουργός Οικονομικών προσλάμβανε ως ειδικό συνεργάτη κάποιο δραστήριο στέλεχος της «Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Φοροφυγάδων» και ο υπουργός Δημοσίων Εργων ένα μέλος της «Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Εργολάβων»;
Αυτό μπορεί να ονομαστεί διαπλοκή. Και μια διαπλοκή συμφερόντων είναι διαπλοκή, όποιοι και να διαπλέκονται, για όποιον λόγο κι αν διαπλέκονται.
Δεύτερον, ο «ειδικός συνεργάτης» εμφανίζεται σε τηλεφωνικές συνομιλίες να συζητάει με κρατούμενους τρομοκράτες για διάφορες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης που τους αφορούν.
Εμφανίζεται μάλιστα να έχει κάνει συμφωνίες μαζί τους ή να έχει υποσχεθεί πράγματα, μερικά από τα οποία δεν τηρήθηκαν και ως εκ τούτου ο συνομιλητής τρομοκράτης τον εγκαλεί.
Αυτό ασφαλώς δεν ονομάζεται «επαφές που πρέπει να έχει το υπουργείο με όλους τους κρατουμένους» όπως εξηγεί ο συνεργάτης.
Αφενός ούτε «πρέπει», ούτε με «όλους». Υποθέτω ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει κι άλλες δουλειές.
Αφετέρου αν προκύψει ανάγκη το υπουργείο έρχεται σε επαφή με τους κρατουμένους μέσω της σωφρονιστικής υπηρεσίας και της διοικητικής του δομής.
Δεν τους παίρνουν τηλέφωνο οι «ειδικοί συνεργάτες» του υπουργού.
Διότι η παράκαμψη της διοίκησης ή της υπηρεσιακής οδού και μάλιστα εν αγνοία της υπηρεσίας ονομάζεται συναλλαγή. Ή διαπλοκή, αν προτιμάτε.
Τρίτον και απολύτως ουσιαστικό: η δραστηριότητα αυτή του «ειδικού συνεργάτη» ήταν εν γνώσει του υπουργού; Είχε την έγκρισή του;
Αυτό είναι για μένα το κομβικό σημείο της υπόθεσης. Ούτε ο Πανούσης, ούτε ο Λάμπρου, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Με άλλα λόγια, τι ήξερε ο υπουργός Παρασκευόπουλος για το αλισβερίσι του συνεργάτη του με κρατούμενους τρομοκράτες; Για τις υποσχέσεις που μοίραζε και τις δεσμεύσεις που αναλάμβανε;
Αν δεν τις γνώριζε, τότε ο άνθρωπος δεν κάνει για τη δουλειά. Τον κορόιδευαν πίσω από την πλάτη του ένας «ειδικός συνεργάτης» και δέκα παλιόπαιδα από τη φυλακή.
Αν τις γνώριζε, αφήνω να κρίνετε εσείς αν κάνει για τη δουλειά. Σίγουρα πάντως χρειάζεται να δώσει κι άλλες εξηγήσεις.