[Αγιογραφίες] Ολα τα κιλά

Οντως άργησε ο Γιάννης Πανούσης. Είχε φανεί από νωρίς ότι η βούλησή του να παραμείνει στην κυβέρνηση ήταν ισχυρότερη από τις ηχηρές ενστάσεις του. Ισχυρότερη από την άποψή του για τον επιχειρησιακό χειρισμό της κατάληψης της Πρυτανείας στην αρχή της θητείας του. Ισχυρότερη και από την καταγεγραμμένη διαφωνία του για τα χειρουργικά μέτρα ποινικής χαλάρωσης που είχε φέρει ο άσπονδος σύντροφός του Νίκος Παρασκευόπουλος στη Βουλή.

Οι ενστάσεις αυτές, παρότι πήραν ακόμη και τη μορφή δημόσιου διαβήματος, δεν αποδείχτηκαν ικανές να τον οδηγήσουν τότε σε παραίτηση. Τώρα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί εναντίον του Πανούση τη νομιμοφροσύνη που ο ίδιος έδειξε ως υπουργός. Απαντά έτσι στον καταγγέλλοντα. Αλλά δεν απαντά στην καταγγελία.

Η υπόληψη του καταγγέλλοντος πυροβολείται διά της μεθόδου που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν character assassination: εμφανίζοντάς τον περίπου ως καιροσκόπο και εθισμένο στη δημοσιότητα. Επιστρατεύεται ακόμη και η ροπή του προς τον λυρισμό για να πληγεί η αξιοπιστία του.

Η μέθοδος αυτή περιορίζει την επικοινωνιακή ζημιά για την κυβέρνηση, αλλά δεν παύει να συνιστά μια μορφή επιθετικής υπεκφυγής από την ουσία. Είναι πιο εύκολο να «απαντάς» σε αυτό που είναι ο Πανούσης, παρά να απαντάς στην ερώτηση πώς ένας κομματικός παράγοντας ενδυόμενος την ιδιότητα του δημόσιου λειτουργού διαπραγματεύεται με κρατουμένους αλλαγές στον ποινικό και σωφρονιστικό νόμο. Πώς φθάνει μάλιστα, σαν να διαπραγματευόταν συνδικαλιστικό αίτημα, να απολογείται σε αυτούς επειδή δεν μπόρεσε να τους εξασφαλίσει «όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά»;

Το θέμα θα ήταν εσωκομματικό. Θα αφορούσε την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ που εξακολουθεί να ρυμουλκείται στην ατζέντα μιας ακραίας μειοψηφίας. Θα ήταν εσωκομματικό, αν αυτή η μειοψηφία δεν είχε δείξει ότι μπορεί να επιβάλλει την ατζέντα της ως κυβερνητική πολιτική.

Αν σε κάτι έχει άδικο ο Πανούσης είναι στην πεποίθησή του ότι διαθέτει υλικό για αστυνομικό μυθιστόρημα. Η ιστορία του δεν είναι θρίλερ. Αντιθέτως. Είναι βγαλμένη από τα έγκατα της ελληνικής κοινοτοπίας. Είναι άλλο ένα κρούσμα που αποδεικνύει την ακατανίκητη αφομοιωτική δύναμη της κυρίαρχης πολιτικής κουλτούρας. Εκείνης που μετατρέπει σε ρουσφετοδίαιτους ακόμη και τους εχθρούς του κράτους. Που μεταμορφώνει τους αντάρτες σε ΓΕΝΟΠ-Κορυδαλλού.