[Διαστάσεις] Και στο τέλος κερδίζουν οι φασίστες

Η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Δηλαδή έχει πολλά μεγάλα προβλήματα, αλλά υπάρχει ένα που ξεχωρίζει και θα έπρεπε όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις να έχουν πέσει με τα μούτρα για να το λύσουν. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Με την ανεύθυνη στάση τους, και με τις μικροκομματικές τους αντιπαραθέσεις, το τροφοδοτούν και το ενισχύουν.

Το πρόβλημα λέγεται Χρυσή Αυγή. Για την ακρίβεια, πρόκειται για την ανησυχητικά μεγάλη επιρροή που έχουν οι θέσεις της Χρυσής Αυγής σε ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Οι λόγοι είναι πολλοί και έχουν αναλυθεί επανειλημμένα. Εδώ θα μείνουμε στα γεγονότα. Ενας άνθρωπος δολοφονείται και ο δράστης θα έπρεπε να έχει δικαστεί γρήγορα και να έχει καταδικαστεί παραδειγματικά. Αντί γι’ αυτό, η δίκη του μπαίνει σε λίγο στον όγδοο μήνα και οι ηθικοί αυτουργοί έχουν την άνεση να δίνουν κάθε τόσο σόου στο Κοινοβούλιο. Ενας άλλος άνθρωπος δέχεται επίθεση έξω από τη Βουλή στη διάρκεια μιας διαδήλωσης και οι δράστες θα έπρεπε να έχουν συλληφθεί επιτόπου. Αντί γι’ αυτό, η Αστυνομία παρακολουθεί απαθώς και τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου» – με φωτεινή εξαίρεση Το Ποτάμι – αξιοποιούν την ευκαιρία για να ρίξει το ένα την ευθύνη στο άλλο.

Μπορεί κανείς να προσεγγίσει με διάφορους τρόπους τη δήλωση του Νίκου Φίλη για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Προσωπικά πιστεύω ότι σε μια δημοκρατία δεν υπάρχουν, ούτε πρέπει να υπάρχουν, απαγορευμένα θέματα, άλλος θα περίμενε από τον υπουργό Παιδείας να μην πέσει στην παγίδα και να μιλά στις συνεντεύξεις του αποκλειστικά για τα θέματα του υπουργείου του. Η συζήτηση αυτή δεν έχει όμως καμιά σχέση με την επίθεση που δέχθηκε ένα μέλος του Κοινοβουλίου από άτομα που βγήκαν από το μπλοκ της Χρυσής Αυγής. Ο ισχυρισμός των ηγετικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας – με φωτεινή εξαίρεση τον Νίκο Δένδια – ότι ηθικός αυτουργός της επίθεσης είναι ο Φίλης, η απειλή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη ότι θα καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον του, η δήλωση της Φώφης Γεννηματά πως ο υπουργός Παιδείας πρέπει να αναρωτηθεί ποιος εκτρέφει τον τραμπουκισμό, είναι πράγματα εξωφρενικά και επικίνδυνα, που αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση, δείχνουν το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού σε αυτή τη χώρα και βοηθούν τους φασίστες.

Η αντίθεση στο Μνημόνιο ένωσε πριν από μερικά χρόνια στις πλατείες πολύ διαφορετικούς ανθρώπους που δεν κατάλαβαν ότι, απαξιώνοντας συλλήβδην τους πολιτικούς και μουντζώνοντας τη Βουλή, όχι μόνο έπαιζαν το παιχνίδι της Ακροδεξιάς, αλλά ουσιαστικά ταυτίζονταν μαζί της. Η εθνική οργή για τους Ποντίους έφερε κάτω από την ίδια στέγη ακτιβιστές από διάφορες αφετηρίες, που κατέληξαν κι αυτοί με τα συνθήματα και τη στάση τους να νομιμοποιήσουν τη φραστική και σωματική φασιστική βία. Η σύγχυση στην κοινωνία γίνεται δεκτή από την πολιτική τάξη με υποκρισία. Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός. Στις επόμενες εκλογές θα αναρωτιόμαστε και πάλι για τη δύναμη των νοσταλγών του Χίτλερ. Αλλά θα ‘ναι αργά, θα ‘ναι όλο και πιο αργά.