[Απλά μαθήματα αριθμητικής] O πρώτος μήνας της δεύτερης φοράς

Ο πρώτος μήνας της δεύτερης φοράς Αριστερά θυμίζει, κατά το ήμισυ, την τελευταία κυβέρνηση Σαμαρά και, κατά το υπόλοιπο ήμισυ, την πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη, μετά τις ευρωεκλογές του 2014, σήκωσε τα χέρια ψηλά και, υπό την πίεση της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε τις μεταρρυθμίσεις στον «γύψο» για να χάσει τις εκλογές, μερικούς μήνες αργότερα. Η δεύτερη, ζώντας για επτά μήνες σε έναν άλλο πλανήτη, οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και ευτυχώς που έστριψε το τιμόνι στο και πέντε.

Κάπου ανάμεσα ισορροπεί η υβριδική διάσταση της δεύτερης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ:

Φαντασιώνεται να βάλει αριστερό πρόσημο στο Μνημόνιο με μέτρα όπως τον ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αλλά τρομάζει και οπισθοχωρεί όταν αντιλαμβάνεται το κόστος που συνεπάγεται η πολιτική της σε εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες και όχι φυσικά στους πλούσιους.

Βάζει την υπογραφή της στην αύξηση της φορολογίας των αγροτών, αλλά διστάζει να αναλάβει ανοικτά το κόστος των επιλογών της για μια μεγάλη και ισχυρή κατηγορία φορολογουμένων και ψηφοφόρων της στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Και έτσι, κάνει καθυστερήσεις.

Ξαναβάζει στο τραπέζι θέμα νέου φόρου για τη χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού και αυξήσεων εισφορών που θα πληρώσουν εργαζόμενοι και επιχειρήσεις όταν, δυστυχώς, συνειδητοποιεί ότι ούτε τις υποσχέσεις της για την προστασία των συντάξεων κάτω των 1.000 ευρώ μπορεί να εκπληρώσει με το σχέδιό της για τις αλλαγές στο Συνταξιοδοτικό.

Αυτοεγκλωβίζεται σε υποσχέσεις για την πρώτη κατοικία που δεν αντέχουν στην πίεση της τρόικας. Γιατί, πολύ απλά, δεν προστατεύουν μόνο τους φτωχούς αλλά και πολλούς άλλους κακοπληρωτές των βορείων προαστίων.

Κάπως έτσι, και με όλα τα καυτά ζητήματα ανοικτά, η χώρα «καταπίνει» πάλι, τη μία μετά την άλλη, τις προθεσμίες, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο.

Οπως επισημαίνουν οικονομικοί αναλυτές και παράγοντες της οικονομίας η διαφορά του τρίτου Μνημονίου από τα δύο προηγούμενα είναι ότι το σύνολο των μέτρων και μεταρρυθμίσεων που προβλέπει θα πρέπει να έχουν υλοποιηθεί ώς τον Ιούνιο του 2016. Το 56% μέχρι το τέλος του 2015 και το υπόλοιπο μέσα στο πρώτο εξάμηνο του επόμενου. Και εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, όσο καθυστερούν οι αποφάσεις, άλλο τόσο θα καθυστερούν, όχι μόνο οι δόσεις του προγράμματος, αλλά και τα «σήματα» αξιοπιστίας που πρέπει να σταλούν στις διεθνείς αγορές για να επενδύσουν πάλι στην Ελλάδα. Είναι σαφές ότι, χωρίς ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο 30-40 δισ. ευρώ, η χώρα δεν πρόκειται να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Και, από όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα, δεν υπάρχει κάποιος άλλος μαγικός τρόπος να βρεθούν τα χρήματα αυτά εκτός από τις ξένες επενδύσεις. Και αυτές δεν πρόκειται να έρθουν όσο η σημερινή κυβέρνηση πελαγοδρομεί ανάμεσα στον αριστερό και μνημονιακό της χαρακτήρα.