Πολύ φοβάμαι ότι κάποιος έπεισε κάποτε τους πολιτικούς μας πως βασική δουλειά ενός υπουργού είναι να αλλάζει ό,τι βρει στο υπουργείο που τον έβαλαν. Από τα στελέχη έως τους νόμους.
Στην Ελλάδα. Γιατί σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν συμβαίνει αυτό. Εκεί, οι μεγάλες αλλαγές συζητιούνται σε βάθος πριν εφαρμοστούν και εκτείνονται στον χρόνο όταν εφαρμοστούν. Δεν υπόκεινται σε κυβερνητικές ή υπουργικές μεταβολές.
Η σημερινή κυβέρνηση εκτίει αισίως μόλις τον δεύτερο μήνα της ζωής της και έως τώρα έχει εξαγγείλει:
n Νέες αλλαγές στη φορολογία στο όνομα ενός «σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος», το οποίο είναι τόσο σταθερό ώστε θα αλλάξει ξανά σε πέντε – έξι μήνες – για το «δίκαιο» δεν το συζητώ, μόνο γελάω…
Να σημειώσω πως από το 2009 και μετά δεν υπήρξε ούτε μια χρόνια που να μην άλλαξε η φορολογία. Κι ως εκ τούτου πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα παγκοσμίως που διαθέτει κυλιόμενο φορολογικό σύστημα.
n Νέες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, στις εξετάσεις, στην ύλη των εξετάσεων, στη βαθμολόγηση κ.λπ.
Πέρυσι είχα υπολογίσει πως ένα παιδί που πήγε στην Α’ Δημοτικού προ δωδεκαετίας επρόκειτο να ζήσει τέσσερις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα έως ότου αποφοιτήσει από το Λύκειο. Τώρα πάμε για την πέμπτη.
Στη Γαλλία δυο χρόνια τώρα συζητούν το ενδεχόμενο αλλαγών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση για πρώτη φορά από τη δεκαετία του ’70. Βλάκες!..
n Νέες αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – μαθαίνω ότι φτιάχτηκε ειδική επιτροπή για να εισηγηθεί την τροποποίηση του «Καλλικράτη»…
Αν δεν απατώμαι, είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που μέσα σε μια εικοσαετία έχει αλλάξει τέσσερις φορές Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Πρώτα οι αιρετές νομαρχίες. Μετά ο «Καποδίστριας». Υστερα ο «Καλλικράτης». Και τώρα η διόρθωση του «Καλλικράτη».
Αυτά για να μείνω στα απολύτως βασικά: φορολογία, εκπαίδευση, διοίκηση.
Και χωρίς να συμπεριλάβω τις νέες αλλαγές που για πολλοστή φορά έρχονται στο Ασφαλιστικό – βλέπετε εκτός από φορολογικό έχουμε και κυλιόμενο ασφαλιστικό σύστημα.
Θα μου πείτε: δεν θέλεις να γίνονται μεταρρυθμίσεις; Αν θέλω λέει!..
Μόνο που τίποτε από όλα αυτά δεν αποτελεί πραγματική μεταρρύθμιση, μια συντεταγμένη μεταβολή πλαισίου και δομών.
Συνήθως είναι μερεμέτια και δουλειές του ποδαριού που υπακούουν σε κοντόφθαλμες σκοπιμότητες των υπουργών και απλώς ταλαιπωρούν τον κόσμο.
Γι’ αυτό αν η φορολογία, η εκπαίδευση και η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρίσκονται στο σημερινό χάλι, μάλλον φταίει η πληθώρα αλλαγών παρά η έλλειψή τους.
Αλλωστε και το ξεχαρβάλωμα ένα είδος αλλαγής μπορεί να θεωρηθεί, αλλά δεν μου μοιάζει πολύ για μεταρρύθμιση.