[Επιφυλλίδα] Το «μηχανάκι» του Ολάντ

Καθετί που έχει σχέση με την εξουσία δεν είναι ποτέ ανεπίκαιρο. Γι’ αυτό άλλοτε με τόση περίσκεψη ή αναδρομικό θυμό και άλλοτε με τόση ευφροσύνη ή ειρωνική αγανάκτηση ακούγονται ή διαβάζονται περιστατικά που έχουν σχέση με τον Στάλιν, τον Μουσολίνι, τον Φράνκο ή τον Αλιέντε.

Το απόγευμα της προπερασμένης Πέμπτης, 22ας Οκτωβρίου, γύρω στις έξι στη διασταύρωση της Βασιλίσσης Σοφίας με τη Μονής Πετράκη, με αποκλεισμένους τους δρόμους γιατί πρόκειται να περάσει ερχόμενο από το αεροδρόμιο και κατευθυνόμενο προς το «Μεγάλη Βρεταννία» αυτοκίνητο με τον γάλλο πρόεδρο, ξετυλίγεται μια άκρως διαφωτιστική σκηνή. Σε έναν ηλικιωμένο που σέρνει ένα μηχανάκι και, περπατώντας πάνω στο πεζοδρόμιο, θέλει να καλύψει την απόσταση από τη Μονής Πετράκη έως την Γενναδίου, χωρίς την πρόθεση να διασχίσει τη λεωφόρο, ακούγεται ένας αστυνομικός να του λέει: «Γέρος άνθρωπος και δεν έχεις ούτε ντροπή ούτε τσίπα».

Πράγμα που σήμαινε σε απλή μετάφραση, πώς τολμούσε αυτός, ένας κοινός θνητός, να διανοηθεί ότι μπορούσε να συνυπάρξει μαζί με το μηχανάκι του, την ίδια στιγμή και στον ίδιο χώρο, με τον γάλλο πρόεδρο, έστω και αν ο δεύτερος όπως θα περνούσε σαν βολίδα το αυτοκίνητο που τον μετέφερε, δεν θα υποψιαζόταν καν την ύπαρξή του. Το όργανο της «τάξης» σαφώς υπερέβαινε τις εντολές που είχε πάρει σε σχέση με την ασφάλεια του γάλλου προέδρου και συμπεριφερόταν με τρόπο που έδειχνε ότι αν δεν φέρει κανείς κάποιο αξίωμα, αξίζει την απαξίωση και την περιφρόνηση.

Θα την παρομοίαζε κανείς τη στάση αυτή – έστω και απεράντως λιγότερο οδυνηρή – με κάτι που συνέβαινε μέσα στη χούντα, όταν τα όργανα τα εντεταλμένα για τις ανακρίσεις μπορούσαν να υπερβάλλουν σε βασανιστήρια, ανάλογα με τα κέφια τους, γιατί ήξεραν πως αν διαμαρτύρονταν οι βασανιζόμενοι, κανείς από αυτούς που είχαν δώσει τις εντολές για μετριοπαθή μεταχείριση δεν επρόκειτο να ελέγξει και πολύ περισσότερο να τιμωρήσει τους βασανιστές.

Ο αποκλεισμός τον δρόμων και μάλιστα με τόση έμφαση προκειμένου να περάσει ο γάλλος πρόεδρος – ο οποιοσδήποτε πρόεδρος – δεν έχει άλλο σκοπό παρά τη δημιουργία ενός κλίματος ότι για να αναστατώνεται σε τέτοιο βαθμό μια πόλη σημαίνει πως πρόκειται να προκύψει για τους ενοχλημένους κάτι πολύ σημαντικό. Αν και το «σημαντικό» αυτό, σε σχέση με την επίσκεψη του κάθε αξιωματούχου, ουδέποτε συνήθως το αντιλαμβανόμαστε, μολαταύτα θα ήμασταν πρόθυμοι να συγχωρήσουμε την έλλειψή του, φτάνει να μη συνέτεινε η αναστάτωση στη διαιώνιση μιας νοοτροπίας που είναι η ρίζα του κάθε κακού.

Να δικαιούται να υπάρξει περισσότερο ένας πρόεδρος που αν τον ρωτούσε κανείς πόσο στοίχισε η βενζίνη του αυτοκινήτου που τον μετέφερε από το αεροδρόμιο, θα ήταν αδύνατο βέβαια να απαντήσει, ενώ ο «γέρος» με το μηχανάκι του που ενδεχομένως με τον ιδρώτα του να είχε πληρώσει τη βενζίνη δεν εδικαιούτο να διασχίσει ένα πεζοδρόμιο της χώρας του.