Ομολογώ ότι η ΝΔ με αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Ποτέ δεν περίμενα ότι μια μεγάλη και ιστορική παράταξη θα αποδεικνυόταν τόσο κατώτερη των περιστάσεων και των απαιτήσεων.
Δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να βγάλουν αρχηγό στα μουλωχτά. Τη στιγμή που ακριβώς το αντίθετο επιβάλλεται και από τις περιστάσεις και από τις απαιτήσεις.
Από τις απαιτήσεις μιας στοιχειώδους δημοκρατικής αντίληψης. Αλλά και από τις συγκεκριμένες περιστάσεις: τέσσερις εκλογές έχασαν μέσα σε δεκαέξι μήνες, είναι δυνατόν να συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα και σαν να μην τρέχει τίποτα;
Θα ήταν ίσως χρήσιμο να αναρωτηθούν για ποιον λόγο τα κόμματα που χάνουν εκλογές βάζουν κατά κανόνα θέμα ηγεσίας.
Η απάντηση είναι απλή και αν δεν την έχουν σκεφθεί, να τη μαρτυρήσω.
Αφενός για να προσφύγουν στον κόσμο τους, με όποιες διαδικασίες προβλέπει κάθε καταστατικό, ώστε να τον συσπειρώσουν μετά την ήττα. Να κουβεντιάσουν τι έγινε, γιατί συνέβη, τι έφταιξε κι έχασαν. Κάτι σαν μαζική ψυχοθεραπεία.
Αφετέρου για να εκλέξουν ή να επανεκλέξουν μια ηγεσία που μέσα από τη νέα και πρόσφατη νομιμοποίηση θα βγάλει από πάνω της το στίγμα της ήττας. Κάτι σαν προσωπική αναβάπτιση.
Αυτό που κάνει σήμερα η ΝΔ μοιάζει με το ένα ή με το άλλο; Ούτε κατά διάνοια!
Και γι’ αυτό το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απειλείται από τον χειρότερο κίνδυνο: να εκλέξει αρχηγό κι αυτός (όποιος κι αν είναι) να στερείται την ευρύτερη νομιμοποίηση που έχει ανάγκη για να υπάρξει.
Διότι, κακά τα ψέματα, μια απαξιωμένη διαδικασία δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ένα απαξιωμένο αποτέλεσμα.
Φτου κι από την αρχή λοιπόν νέα νταραβέρια σε λίγους μήνες!..
Την ίδια στιγμή που η ΝΔ έχει την ευκαιρία (θεωρητικά τουλάχιστον) να κάνει την τέλεια εκλογή.
Από όσο μπορώ να καταλάβω, τους τέσσερις υποψηφίους δεν χωρίζουν τίποτα αβυσσαλέες πολιτικές ή προσωπικές διαφορές. Ως εκ τούτου, η ενότητα της παράταξης δεν απειλείται από τίποτα και όλοι τους μια χαρά θα συνυπάρξουν την επόμενη μέρα.
Αλλά αυτή η αισιόδοξη εντύπωση συνοδεύεται από μια βαριά σκιά: την απουσία κάθε ουσιαστικής συζήτησης ή διαλόγου. Είναι δυνατόν ένα κόμμα να εκλέγει αρχηγό χωρίς αξιολόγηση του παρελθόντος και χωρίς δρομολόγηση του μέλλοντος;
Ασφαλώς όχι. Και το πιθανότερο είναι ότι η ΝΔ και όποιος αρχηγός εκλεγεί θα πληρώσουν βαρύ τίμημα γι’ αυτήν τη θεμελιώδη παράλειψη.
Διότι, καλώς ή κακώς, ο διάλογος και η αντιπαράθεση είναι το οξυγόνο της πολιτικής.
Και όποιος ενοχλείται μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του στο Τζόκερ!