[Πίσω από τη βιτρίνα] Η δύναμη της αδράνειας

Οταν ο Αλέξης Τσίπρας συνάντησε τον γερμανό υπουργό Εξωτερικών, του επισήμανε ότι η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να φιλοξενήσει 50.000 πρόσφυγες από τη Συρία, δημιουργώντας τις υποδομές και αναζητώντας επιδοτήσεις για να το πραγματοποιήσει, και την ίδια στιγμή απειλεί 50.000 ελληνικές οικογένειες με έξωση από το σπίτι τους λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των δανειακών τους υποχρεώσεων. Η αντίστιξη αυτή που επιχείρησε ο Πρωθυπουργός ήταν μια απόπειρα να κατανοήσει η γερμανική κυρίως πλευρά τη δυσκολία που αντιμετωπίζει η χώρα σε δυο καυτά πεδία.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο εκφράζουν μια συγκρατημένη αισιοδοξία ότι η Ευρώπη έχει λάβει τα μηνύματα και αντιλαμβάνεται τη στρατηγική σημασία της Ελλάδας στη διαχείριση του Προσφυγικού. Αυτό αποδεικνύεται, λέει το κυβερνητικό αφήγημα, και από τις συνεχείς πλέον επισκέψεις κορυφαίων ευρωπαίων αξιωματούχων που έσπασαν αυτή την οκτάμηνη καραντίνα που είχε επιβληθεί στην Αθήνα. Ακούγεται ωραίο ως επιχείρημα, οι γνώστες όμως του ευρωπαϊκού παρασκηνίου υπενθυμίζουν ότι στις αρχές της εβδομάδας οι Γερμανοί έστειλαν τον παγερό κι ανέκφραστο λετονό αντιπρόεδρο της Κομισιόν για να εξηγήσει ότι τα συμφωνηθέντα πρέπει να εφαρμοστούν, αλλιώς ας μην περιμένουμε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και δόση. Η Αθήνα αναζητά κατανόηση για να αποφύγει σκληρά μέτρα, αλλά τα σχέδια των Ευρωπαίων είναι διαφορετικά. Και φαίνεται να εντάσσουν τη διαχείριση του Προσφυγικού σε ένα πακέτο θεμάτων εξωτερικής πολιτικής που με τη σειρά του ανοίγει μια διαφορετική βεντάλια νομικών και πολιτικών ζητημάτων.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν βρίσκει κατανόηση στο εξωτερικό και την ίδια στιγμή φαίνεται να εξαντλεί την υπομονή της κοινωνίας στο εσωτερικό. Αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε κανένα παράλληλο πρόγραμμα που θα μπορούσε να απαλύνει τα σκληρά μέτρα που προβλέπει η συμφωνία με τους δανειστές, ενώ κάθε φορά που ένας κυβερνητικός παράγοντας ψελλίζει τη λέξη «ισοδύναμα» ένας υπηρεσιακός στο υπουργείο Οικονομικών τραβάει τα μαλλιά του. Το παιχνίδι με τον χρόνο που παίζει η κυβέρνηση για να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος μοιάζει περισσότερο σαν παιχνίδι με τη φωτιά, καθώς το κουαρτέτο των δανειστών γνωρίζει καλά πια το παιχνίδι εσωτερικής κατανάλωσης που παίζει διαχρονικά η ελληνική πλευρά πριν από κάθε αξιολόγηση. Γι’ αυτό και ο σχεδιασμός του τρίτου μνημονιακού προγράμματος είναι εμπροσθοβαρής, ώστε η κυβέρνηση να καταβάλει όλο το απόθεμα πολιτικού κεφαλαίου που διαθέτει στο εσωτερικό και να το επιβάλει.

Το κλίμα αβεβαιότητας, πάντως, που επικρατεί σε πολιτική και οικονομία οδηγεί μεγάλες επιχειρήσεις σε πάγωμα – στην καλύτερη περίπτωση – επενδυτικών σχεδίων. Η Ελλάδα προκαλεί το ενδιαφέρον – προς το παρόν – μόνο σε distress funds που ψάχνουν ευκαιρίες στην αγορά των κόκκινων δανείων, τη στιγμή που το σύνολο της επιχειρηματικής κοινότητας ζητεί από την κυβέρνηση να ανοίξει γρήγορα το κεφάλαιο των αποκρατικοποιήσεων ώστε να εισρεύσουν τα πρώτα μακροπρόθεσμα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια. Η κυβέρνηση, πάλι, δείχνει σαν ένα όχημα που κινείται από την ιδιότητα της αδράνειας, λες και ο πολιτικός χρόνος σταμάτησε στο εκλογικό αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου. Δεν το λες κι επιτυχία, όταν ζεις σε έναν κόσμο που αλλάζει και κινείται ταχύτατα.