[Αγιογραφίες] Χωρισμός

Φάνηκε σαν το τέλος μιας σχέσης. Ο Πάνος Καμμένος διάβαζε από το βήμα της Βουλής τα απομεινάρια της επικοινωνίας του με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Μηνύματα αγάπης που έγιναν μηνύματα οργής.

Το ύφος της καταγγελίας ήταν όντως ασυνήθιστο. Δεν ζει κάθε μέρα το Βουλευτήριο τέτοιες αποδυτηριακές στιγμές. Ομως, αν ξεπεράσει κανείς το σοκ της θεατρικότητας, δεν απομένουν πολλά για να εκπλαγεί. Τα πολιτικά δεδομένα που όριζαν τη σχέση μόνο άγνωστα δεν ήταν.

Ο Γιαννακόπουλος δεν έχει ποτέ κρύψει τις πολιτικές του προτιμήσεις. Κάθε άλλο. Τις διατυμπάνιζε ιδίως όταν πλησίαζαν κάλπες – τον Ιανουάριο, και στο δημοψήφισμα, και τον Σεπτέμβριο, συντασσόμενος κάθε φορά με τους σκοπούς των ΣΥΡΙΖΑ –  ΑΝΕΛ. Ούτε ήταν κρυφά τα ελατήρια του ξαφνικού του ενδιαφέροντος για τα κοινά. Εμφανίστηκε ο ίδιος αυτοπροσώπως πριν από λίγες ημέρες στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής για να προειδοποιήσει τους βουλευτές να μην ψηφίσουν τον νέο τρόπο τιμολόγησης των φαρμάκων που προβλεπόταν στα προαπαιτούμενα. (Και για να τους εκθέσει τη θεωρία του περί εβραϊκής συνωμοσίας που κρύβεται πίσω από τη ρύθμιση.)

Εκείνο που δεν είχε φανεί σε κοινή θέα είναι με ποιον τρόπο -πλην των μέσων ενημέρωσης που ελέγχει – προωθούσε την ατζέντα του ο πολίτης Γιαννακόπουλος. Τα SMS που ανέγνωσε ο υπουργός Αμυνας υποτίθεται ότι φωτίζουν αυτόν τον τρόπο. Φωτίζουν όμως ταυτόχρονα και το επίπεδο αμεσότητας που είχε επιτευχθεί μεταξύ αποστολέα και παραλήπτη.

Ηταν το «ξέσπασμα» Καμμένου μια προσωπική έξαρση; Ή μήπως είχε συμφωνηθεί εκ των προτέρων με το Μαξίμου; Στην πρώτη εκδοχή η κυβέρνηση θα ήταν έρμαιο προσωπικών παθών και σχεδιασμών. Στη δεύτερη θα λειτουργούσε με την κουλτούρα διευθετήσεων που όρισε ο υπουργός καταγγέλλοντάς την.

Η όποια προσωπική σχέση Καμμένου – Γιαννακόπουλου μπορεί να διερράγη, αλλά δεν είναι εύκολο να αγνοήσει κανείς ότι επιζεί η πολιτική τους συνάφεια. Αμυνόμενος, ο  Γιαννακόπουλος μιλάει για δωσίλογους, προδότες και δυνάμεις κατοχής. Μιλάει δηλαδή σαν Ανεξάρτητος Ελληνας. Σαν κάποιος που έχει διαπαιδαγωγηθεί στο ρεπερτόριο Καμμένου.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο Γιαννακόπουλος έκανε στα τηλεφωνικά του μηνύματα κατάχρηση οικειότητας. Οτι είχε πάρει άδικα θάρρος παρεξηγώντας τους επαίνους που του απηύθυνε δημοσίως ο Καμμένος, όταν – μόλις τον περασμένο Ιούλιο – μέσω twitter τού αναγνώριζε τον τίτλο του «ηγέτη της εθνικής αστικής τάξης».

Είναι πάντως ένας τίτλος που – χωρίς την επίγνωση εκείνου που τον απηύθυνε – φωτίζει αλλιώς την αντιπαράθεση. Φωτίζει την ιστορική συνθήκη που καθιστά μια τέτοια αντιπαράθεση εφικτή: Μπορεί όντως το πλησιέστερο που διαθέτουμε σε «εθνική αστική τάξη» να είναι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.