Ενώ εσύ κοιμόσουν

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης στις 23 Ιουνίου του 1812, ντυμένος πολωνός αξιωματικός, κάλπασε με το άλογό του μέχρι τον ποταμό Νιεμέν, στα σύνορα με τη Ρωσία, για να αναγνωρίσει τις θέσεις τού εχθρού. Ενώ ίππευε αγέρωχος, το άλογο σκόνταψε και τον έριξε στο λασπωμένο χώμα. Κάποιος που παρακολουθούσε από μακριά μονολόγησε: «Ενας Ρωμαίος θα γύριζε πίσω»! Ο Ναπολέων δεν γύρισε πίσω κι όταν αποφάσισε να οπισθοχωρήσει είχε αφήσει πίσω του νεκρή στους πάγους την αυτοκρατορία του και 400.000 ψυχές με ορθάνοιχτα τα μάτια να καρφώνουν τον ουρανό.

Η Εθνική Ελλάδας του ποδοσφαίρου, στις 7 Σεπτεμβρίου του 2014, ενώ κάλπαζε από την 16άδα του Μουντιάλ προς το γαλλικό Euro, σκόνταψε πάνω στη Ρουμανία και ηττήθηκε 1-0 στο άδειο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Κάποιος που παρακολουθούσε επεσήμανε: Ολα τελείωσαν πριν καν αρχίσουν! Kαι πραγματικά θα ήταν λιγότερο οδυνηρό αν δεν συνεχίζαμε τότε, αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε.

Και για να συνεχίσουμε το ταξίδι στην Ιστορία: ο Πλούταρχος στους «Βίους» του γράφει πως ο Θεμιστοκλής είχε πει πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας «ως καθεύδειν αυτόν ουκ εώη το Μιλτιάδου τρόπαιον», δηλαδή σε απλά ελληνικά «δεν τον αφήνει να κοιμηθεί το τρόπαιο του Μιλτιάδη», εννοώντας τη νίκη στον Μαραθώνα. Ο Θεμιστοκλής απέκτησε σύντομα το δικό του «τρόπαιο»!

Τους Αλβανούς χρόνια τώρα δεν τους αφήνει να κοιμηθούν το τρόπαιο του Ρεχάγκελ. Τους Βούλγαρους, που από την Εθνική τους πέρασαν ένας Λέτσκοφ, ένας Στόιτσκοφ και πιο παλιά ένας Μπόνεφ, ένας Ασπαρούχοφ, το τρόπαιο του Ρεχάγκελ τους στοιχειώνει. Οι πάλαι ποτέ Γιουγκοσλάβοι με τους Μπάγεβιτς, Τζάιτς, Μιγιάτοβιτς, Γκούντελι ξυπνούν στον ύπνο τους και κλαίνε σαν αναλογιστούν το τρόπαιο του Ρεχάγκελ. Και οι Τούρκοι του Φατίχ Τερίμ μπορεί να έφτασαν στην τρίτη θέση του κόσμου, όμως πολύ θα ήθελαν να είχαν αυτοί υψώσει μια κούπα σαν εκείνη που ύψωσε ο Ζαγοράκης στο Ντα Λουζ.

Κι εμείς, ωραίοι ως Ελληνες, κοιμόμαστε μακάρια έχοντας για προσκέφαλο τις δάφνες του παρελθόντος που ολοένα μαραίνονται.

Η επόμενη γενιά από αυτήν που δοξάστηκε στην Πορτογαλία δεν έχασε τον ύπνο της από «το του Ζαγοράκη τρόπαιο», παρά βαυκαλίστηκε πως με κεκτημένη ταχύτητα θα ξαναπατήσει στα ψηλά. Με κεκτημένη ταχύτητα έφτασε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, αλλά ουσία και προοπτικές ομιχλώδεις.

Εχουν περάσει μέρες πολλές από το τυπικό τέλος της υπόθεσης «πρόκριση» και ακόμη στην ελληνική ομοσπονδία αναζητούν στον Χρυσό Οδηγό στρατηγό για νέες εκστρατείες. Για τις μεγάλες ήττες στα πεδία των μαχών το μερίδιο της ευθύνης επιμερίζεται και στους πολιτικούς· οι πολιτικοί στην Ελλάδα όμως φέρουν την ευθύνη ακέραια για τις συντριβές και τις εθνικές καταστροφές. Η παραίτηση και η συγγνώμη από τους διοικούντες την ΕΠΟ θα ήταν μια λύτρωση για όλους, αλλά το φιλότιμο είναι πια τόσο σπάνιο, όπως σπάνιες είναι η αξιοπιστία και η καθαρότητα του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ισως τώρα «το των Αλβανών τρόπαιο» μας ξυπνήσει. Για την ώρα, στον καναπέ μαζί με τους Ολλανδούς και διηγώντας τα να κλαις!