[Ενστάσεις] Οι Ζωές του μέλλοντός μας

Αν έπρεπε να έχει μάθει κάτι ο ΣΥΡΙΖΑ από το πρώτο περιπετειώδες επτάμηνο που άσκησε εξουσία, αυτό θα έπρεπε να είναι οι καλοί λογαριασμοί (που ως γνωστόν κάνουν τους καλούς φίλους). Θα έπρεπε επίσης να ξέρει ότι ο κόσμος θέλει να ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει – μάλιστα η εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ με λαϊκή εντολή να εφαρμόσει Μνημόνιο μέτρων και μεταρρυθμίσεων του εξασφαλίζει, υπό κανονικές συνθήκες για αρκετό διάστημα, τη δυνατότητα να ψηφίσει νόμους χωρίς σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις, χωρίς διαδηλώσεις και σε κλίμα ανοχής.

Αλλά προϋποτίθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα περιγράψει τα πράγματα όπως είναι. Οχι όπως θα ήθελε να φαίνονται για να δείχνουν συμβατά με την αντιμνημονιακή ρητορική. Στην εισαγωγή της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, που συνεδρίασε το περασμένο Σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, γράφονται τα εξής:

«Μετά από επτά μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης, την οποία αναγνώρισαν όχι μόνο οι Ελληνες και οι Ελληνίδες, αλλά όλοι οι λαοί της Ευρώπης, και παρά το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν στυγνό εκβιασμό ο οποίος την οδήγησε στην αποδοχή μας ιδιαίτερα δύσκολης συμφωνίας» μπλα-μπλα-μπλα.

Πόσο μπορεί να πατάει ένας συνασπισμός εξουσίας όπως ο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ Νο 2, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, σε δύο βάρκες, της δήθεν υπερήφανης στάσης έναντι των εταίρων και της επίθεσης εξαιτίας αυτής της υπερήφανης στάσης στα πορτοφόλια των πολιτών; Κατά τα φαινόμενα, με μια ρητορική αριστερίστικη, όχι πολύ – μια πρώτη ένδειξη του εύθραυστου χαρακτήρα του είναι η περίπτωση Νίκου Νικολόπουλου, μια δεύτερη, η απόσυρση της ρύθμισης για την περαιτέρω επιβάρυνση των εισοδημάτων από ενοίκια που «παρεισέφρησε» στο υπό κυοφορία πολυνομοσχέδιο, σύμφωνα με τα λόγια του αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Τρύφωνα Αλεξιάδη.

Κατόπιν αυτών, είναι θέμα χρόνου να εμφανιστούν οι Ζωές, οι Στρατούληδες και οι Ραχήλ του μέλλοντός μας.