[Εμπιστευτικά] Ηγεσία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρέκκλιση από τα τρέχοντα, αν και δεν είμαι βέβαιος ότι αποτελεί παρέκκλιση.
Προ ημερών πέθανε πλήρης ημερών ο Πιέτρο Ινγκράο. Ενας από τους τελευταίους της μεγάλης γενιάς που έφτιαξε στην Ευρώπη μια μεγάλη Αριστερά.
Θυμήθηκα λοιπόν μια ιστορία.
Ισως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό ότι το διάστημα 1943-1945 η Ιταλία γνώρισε μια από τις αγριότερες εμφύλιες συγκρούσεις στην Ευρώπη με χιλιάδες νεκρούς.
Ακόμη και σήμερα, όποιος ταξιδέψει στην Κεντρική και τη Βόρεια Ιταλία θα βρει σχεδόν σε κάθε χωριό ή κωμόπολη μνημεία με ονόματα νεκρών. Αλλού θύματα φασιστών, αλλού θύματα παρτιζάνων.
Αναρίθμητες εκδικήσεις και αντεκδικήσεις, δυστυχώς συνηθισμένες σε έναν Εμφύλιο, που συνεχίστηκαν και μετά την απελευθέρωση της χώρας, τον Απρίλιο 1945.
Κάτι σας θυμίζει; Κι εμένα.
Εκεί όμως το πανίσχυρο και πάνοπλο ΚΚ συμφώνησε τον Δεκέμβριο 1944 να θέσει υπό συμμαχική διοίκηση και μετά να αφοπλίσει τους αντάρτες του, τις Ταξιαρχίες Γαριβάλδη – τότε ακριβώς που οι μάχες μαίνονταν στην Αθήνα επειδή το δικό μας ΚΚ δεν ήθελε να αφοπλιστεί ο ΕΛΑΣ.
Η συμφωνία τηρήθηκε. Οι παρτιζάνοι αφοπλίστηκαν μόλις ελευθερώθηκε η Ιταλία, παρότι το κλίμα βίας συνεχίστηκε.
Το ΚΚ παρέμεινε με μεγάλο κόστος προσηλωμένο στον δρόμο της νομιμότητας, ακόμη και με αποκλεισμούς ανταρτών ηγετών που ήθελαν «να συνεχιστεί ο αγώνας».
Το 1947, ο Ντε Γκάσπερι έδιωξε τους κομμουνιστές από την κυβέρνηση. Και τον Ιούλιο 1948, έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Παλμίρο Τολιάτι, γραμματέα του ΚΚ. Τρεις σφαίρες. Τραυματίστηκε βαριά.
Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Σε όλη την Ιταλία, το πλήθος βγήκε στους δρόμους, υπήρξαν αυθόρμητα επεισόδια αντεκδίκησης και οι κομμουνιστικές οργανώσεις άρχισαν να ανασύρουν τα όπλα από τις κρυψώνες. Ο εμφύλιος ήταν πλέον θέμα ωρών.
Τότε η μεγάλη γενιά πήρε τα πράγματα στα χέρια της. «Ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση» ήταν η γραμμή που επιβλήθηκε με κάθε μέσο.
Εκαναν μια γενική απεργία να εκτονωθεί η οργή αλλά δεν επέτρεψαν την παραμικρή εκτροπή. Δεν άφησαν να κουνηθεί φύλλο. Με κόστος.
Μόλις μπόρεσε να μιλήσει ο Τολιάτι βγήκε ο ίδιος στο ραδιόφωνο – από το κρεβάτι του νοσοκομείου, παρακαλώ! Για να ηρεμήσει τα πνεύματα.
Ετσι και παρά τη δυναμική της βίας, η Ιταλία δεν εκτροχιάστηκε. Σταδιακά εμπεδώθηκε η δημοκρατία.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με τον θάνατο του Ινγκράο.
Αν δεν απατώμαι τότε ήταν διευθυντής της «Ουνιτά». Ανήκε δηλαδή σε εκείνους που οδήγησαν τα γεγονότα και δεν οδηγήθηκαν από αυτά. Στους ανθρώπους που συγκροτούν μια πραγματική πολιτική ηγεσία.
Και δεν είναι απλώς ανεγκέφαλα ανθρωπάκια ή ασυνείδητοι τυχοδιώκτες.
Google news
