[Εμπιστευτικά] Φτώχεια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ερώτηση. Πώς καταλαβαίνεις κάθε φορά ότι στην Ελλάδα έχουμε εκλογές;
Απάντηση. Είναι όταν ανασύρονται από το ντουλάπι ο Φαλτσιανί, η Siemens, η Λαγκάρντ ως λίστα, η «διαπλοκή» και όλοι οι συμβολικοί σκελετοί της πολιτικής.
Τους ανασύρουμε βεβαίως ως αναμόχλευση. Οχι ως εκκαθάριση.
Διότι μεταξύ μας, από εκλογή σε εκλογή δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την επανεμφάνισή τους. Απλώς τους ξαναβγάζουν οι ενδιαφερόμενοι στη γύρα, μπας και τσιμπήσουν τίποτα κορόιδα.
Γιατί όχι; Καμία αντίρρηση.
Αλλά υπό μία προϋπόθεση. Οτι η περιφορά των σκελετών γίνεται σε μια χώρα που δεν έχει 1,5 εκατομμύριο ανέργους, που δεν βυθίζεται ξανά στην ύφεση, που δεν γονατίζει στους φόρους, που δεν κόβει μισθούς και συντάξεις, που δεν έχει ένα διαλυμένο κράτος και μια ακόμη πιο διαλυμένη οικονομία.
Διότι αν έχουμε λύσει όλα τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας, τότε μετά χαράς να πιάσουμε την μπουγάδα. Αλλά όταν η κοινωνία καταρρέει, τι να τα κάνω τα βρωμόνερα;
Σε δυόμισι ώρες ντιμπέιτ ο τέως πρωθυπουργός χρησιμοποίησε ως επιχείρημα υπέρ της επανεκλογής του ότι αυτός δεν είχε σχέση με «τα μαύρα ταμεία της Siemens» πριν από δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια!
Μπράβο του και καμάρι μας αλλά το επιχείρημα είναι τραγικά φτωχό όταν την ίδια στιγμή ο ίδιος άνθρωπος επιβάρυνε τη χώρα με ένα νέο Μνημόνιο και 86 δισ. νέο χρέος μέσα σε έξι μήνες.
Καλώς Ή κακώς, το κόστος της αποτυχίας είναι πολύ βαρύτερο από το όφελος της εντιμότητας.
Διότι κι εμένα μου αρέσουν οι ειλικρινείς άνθρωποι. Κι εγώ προτιμώ τους συμπαθητικούς από τους αντιπαθητικούς, τους χαμογελαστούς από τους σκυθρωπούς. Για να τους κάνω παρέα.
Αλλά πέντε χρόνια εκτροχιασμού (2004-2009) και έξι χρόνια κρίσης (2010-2015) θα έπρεπε να μας είχαν διδάξει ότι δεν ψάχνουμε καλά παιδιά που λυπούνται για τα λάθη τους. Ψάχνουμε κυβερνήτες για να ανορθώσουν τη χώρα.
Κι επειδή κανέναν τέτοιο δεν βλέπω στον ορίζοντα, μόνο όλοι μαζί μπορούν να το καταφέρουν.
Για όλα αυτά, λέξη. Φτώχεια ιδεών και προτάσεων. Ενδεια μεθόδων και προσώπων. Ακόμη και το «καινούργιο» μυρίζει ανυπόφορα ναφθαλίνη.
Είμαστε δυστυχώς μια αυτιστική χώρα γονατισμένη και διαταραγμένη από την κρίση. Μια χώρα που τρώει τις σάρκες της.
Μια χώρα χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον, που ξανακάνει για πέμπτη ή έκτη φορά εκλογές με το υπαρξιακό ερώτημα «πώς έφυγε ο Χριστοφοράκος».
«Η φτώχεια φέρνει γκρίνια» έλεγε ο παππούς μου. Αλλά στη σημερινή Ελλάδα είναι και η γκρίνια που φέρνει φτώχεια.
Κι απ’ ο,τι βλέπω αποκλείεται να πλουτίσουμε συντόμως.
Google news
