[Αγιογραφίες] Καναλάρχης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Είναι σαν να σε καλούν να παίξεις σκάκι. Κι εσύ να προσέρχεσαι στην παρτίδα με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Πριν σκοτώσεις τον αντίπαλο, έχεις σκοτώσει το ίδιο το παιχνίδι.
Αυτή την προμελετημένη ασυμμετρία έχει κάθε τηλεοπτική εμφάνιση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Δεν εξουδετερώνει τους συνομιλητές της. Εξουδετερώνει το ίδιο το πλαίσιο του διαλόγου – που προϋποθέτει ότι για να συζητήσεις τουλάχιστον αναγνωρίζεις ως συνομιλητές αυτούς που έχεις απέναντί σου.
Πρόκειται για «ροπαλιές» που παράγουν ασφαλώς χορταστικό τηλεοπτικό θέαμα. Θέαμα που ηλεκτρίζει μια κατά τα άλλα ξεψυχισμένη προεκλογική περίοδο. Ομως θα υποβίβαζε κανείς τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει στη δημόσια ζωή η Κωνσταντοπούλου αν του έδινε μόνο αξία θεάματος. Αν δεν του αναγνώριζε το βάρος νέου υποδείγματος.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ούτε η μόνη ούτε η πρώτη που εισήγαγε το υπόδειγμα. Υφολογικά και μεθοδολογικά είναι όμοιο με τους τρόπους άλλων πολιτικών δυνάμεων, που δεν υπήρχαν στη σκηνή πριν από την κρίση. Που έβγαιναν στα ΜΜΕ μόνο για να τα βρίσουν. Η μέθοδος είναι απλή και ακαταμάχητη: χρησιμοποιείς τα μέσα του ελεύθερου διαλόγου για να τον καταργήσεις.
Αυτή η θανάσιμη ομοιοπαθητική δεν λειτουργεί μόνο στα τηλεοπτικά πλατό. Λειτούργησε και στη Βουλή. Στο όνομα της Βουλής ιδρύθηκαν επιτροπές για τις οποίες η Βουλή ουδέποτε ψήφισε. Στο όνομα του κοινοβουλευτισμού η Ολομέλεια του Κοινοβουλίου συγκλήθηκε ως μονοκομματική συνεδρίαση. Τώρα, στο όνομα της δημοκρατίας καταγγέλλονται ως άκυροι νόμοι που έχουν ψηφιστεί από τα δύο τρίτα των βουλευτών.
Το πού κατατείνει το υπόδειγμα φάνηκε σε πολλά επίπεδα, αλλά ίσως πουθενά τόσο παραστατικά όσο στο κανάλι της Βουλής. Εκεί για επτά μήνες η καταγγέλλουσα έγινε αυτό που καταγγέλλει: καναλάρχης. Η χρήση του καναλιού της Βουλής έδωσε στους ανθεκτικότερους των τηλεθεατών τη δυνατότητα να κρίνουν αν πίσω από την καταγγελία κρύβεται τελικά ένα αίτημα ανανέωσης ή απλώς μια αξίωση κυριαρχίας.
Προχθές, στην Ομόνοια, η Κωνσταντοπούλου τραγουδούσε με υψωμένη γροθιά το «Μπέλα Τσάο» δίπλα στη Ραχήλ Μακρή. Οι δυο τους είναι τόσο όμοιες όσο και διαφορετικές. Ομοιες, βέβαια, γιατί πολιτικά ταυτίζονται. Κομίζουν το ίδιο μήνυμα, με σχεδόν τα ίδια μέσα. Αλλάζει μόνο το ιδίωμα.
Αλλά και διαφορετικές γιατί η Μακρή δεν είχε χώρο στον Τύπο πριν γίνει βουλευτής. Τα ΜΜΕ και οι ψηφοφόροι χρειάστηκε να την ανακαλύψουν. Δεν της κληροδοτήθηκε ούτε προβολή ούτε εκλογικό ποίμνιο. Ούτε, όταν πια αποκαλύφθηκε ο εμπρηστικός πολιτικός της χαρακτήρας, της χάριζαν εξώφυλλα και χρόνο υψηλής τηλεθέασης.
Η Ραχήλ βρέθηκε στην πολιτική. Δεν βλάστησε από το σύστημα που πολεμάει.
Google news
