[Αριστερά της Εδέμ] Σπασμένο (αριστερό) χέρι

«Ακόμη και ο Θεός χρειάζεται διαφήμιση, γι’ αυτό οι εκκλησίες έχουν καμπάνες» έχει γράψει ο θρύλος της πολιτικής επικοινωνίας Ζακ Σεγκελά. Υπ’ αυτήν την έννοια τα προεκλογικά σποτάκια των κομμάτων που ήδη άρχισαν να σκάνε είναι αναγκαία για το προφίλ τους. Οχι, δεν προσθέτουν κάτι. Αποτελούν όμως βολές πυκνής ιδεολογικής ιεράρχησης. Κάτι σαν τρέιλερ τού τι φαντάζονται, τι σκέπτονται. Είναι όμως και ο δείκτης μέτρησης του λαϊκισμού τους. Το πυκνωμένο ψέμα και ο μύχιος πόθος τους. Ακόμη και ο βαθμός αναντιστοιχίας τους με την κοινωνία. Το παλιό και το νέο που βάζει ως δίλημμα ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια αμήχανη στιγμή που ο κόσμος του έχει μουδιάσει και το Μνημόνιο – αντιμνημόνιο έχει περάσει στον κάδο ανακύκλωσης.

Η οθόνη με τα χιόνια και το διάγγελμα Ανδρέα Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ προφανώς σε μια κίνηση επιστροφής στις ρίζες του. Η ιδιωτική υπάλληλος που λέγεται Λίνα και είδε τον «Χριστό φαντάρο» στους επτά συριζαίικους
μήνες, σύμφωνα με το βιντεοκλιπάτο σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Το Ποτάμι που επιμένει ομπαμικά στοχεύοντας σε τζάκια και κομματικούς σωλήνες αλλά με εμφανή τη σύγχυση. Ο Καμμένος και το σπασμένο αριστερό χέρι του παιδιού του. Και ο Λαφαζάνης που παίρνει ταξί για Νομισματοκοπείο, τρολάροντας ευφυώς τον εαυτό του αλλά σε κακό υποκριτικό ντεμπούτο. Αν ζούμε τις πιο αμήχανες εκλογές των τελευταίων χρόνων που θυμίζουν μια αναμέτρηση δεξιοτήτων πάνω από τον ίδιο οδικό χάρτη για τη χώρα, τα σποτ εκπέμπουν τα δικά τους μηνύματα. Την αγωνία των πολιτικών σχηματισμών να φανούν γειωμένοι με την κοινωνία. Την ομογενοποίηση του πολιτικού λόγου. Την πρόθεση να μιλήσουν μεταμνημονιακά, χωρίς να μας έχουν πει πώς θα απεγκλωβιστούμε από το Μνημόνιο. Ακόμη και τα ευρωπαϊκά σενάρια για τον Μεγάλο Συνασπισμό ενισχύουν την ενιαία εικόνα των δύο μεγάλων μονομάχων. Τον προδιαγεγραμμένο πυρήνα της πολιτικής τους.

Κι έμειναν τα σποτάκια να ψάχνουν τον τρόπο με τον οποίο τα κόμματα θα διαφοροποιηθούν στη μελαγχολική μεταδημοκρατία μας. Σποτάκια πάντως που θα μπορούσαν επίσης να είναι διαφημίσεις σχολικών τσαντών ή εκτυπωτών. Μικρές σκηνές που άγαρμπα επιχειρούν να βάλουν στο κάδρο λίγο κοινωνία των πολιτών, λίγο θυμό, λίγο ελπίδα. Με μια εσάνς μητροπολιτικής συμπεριφοράς και ιστορικών αναφορών. Με ένα άγχος επαφής με την αγορά. Σαν βιντεοκλίπ αμήχανων pop τραγουδιστών που στερούνται δισκογραφίας και εμφανίσεων. Ξαναβλέποντας τα σποτ των κομμάτων – και παρά το γεγονός ότι κάποια είναι πετυχημένα – παρατηρείς την πρόθεση να τονωθεί το ανθρώπινο πρόσωπο των πολιτικών. Και όχι η δεξιότητα ανθρώπων που επέλεξαν να μπουν στην πολιτική.