[Στην ανάπαυλα] Αναζητώντας μια ταυτότητα
![[Στην ανάπαυλα] Αναζητώντας μια ταυτότητα](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ψάχνω να δω σε ποια συρτάρια να κυλιέται άραγε η ταυτότητά μου.
Απαραίτητη για το εκλογικό το τμήμα.
Αδύνατον να τη βρω.
Πέφτω πάνω στο παλιό εκλογικό μου βιβλιάριο. Από πότε έχω να το χρησιμοποιήσω; Κύριος οίδε.
Νομίζω την τελευταία φορά που ψήφισα, πάλι δεν βγήκε η επιλογή μου. Συνδυάζοντας τις ημέρες μάλλον Εσωτερικό είχα ψηφίσει. Προ Τσίπρα, πριν γίνει το Εσωτερικό, ΣΥΡΙΖΑ και άλλες προοδευτικές δυνάμεις.
Πρέπει να ξαναψάξω, και συρτάρια και παρελθόν.
Αντιθέτως, κάτω από μια απόδειξη μιας ΔΕΗ του ’93 (αυτήν τι τη φυλάω; ποιος ο λόγος;) βρήκα μια φωτογραφία της μητέρας μου. Νέα πολύ. Πανέμορφη.
Θυμάμαι κάποτε ήρθε μια ανιψιά μου σπίτι, βλέπει, ξαναβλέπει μία τη μαμά μπροστά της, γιαγιά πια, και μία τη φωτογραφία να λάμπει από φως και νιάτα, και δεν μπορεί να πιστέψει στα μάτια της, και τότε…
– «Γιαγιά να σε ρωτήσω κάτι; Κατερίνα σε λέγανε και τότε;»
Αλλάζει ο άνθρωπος, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και οι ιδέες. Πότε προς το καλύτερο, πότε προς τα σκοτεινά.
Ποιος ξέρει τον δρόμο τον σωστό να μας τον δείξει.
Στο παζάρι της πολιτικής διαλαλούν την πραμάτεια τους πάνω απ’ τον πάγκο της λαϊκής τους αγοράς.
Ακούς και φρίττεις.
Πού ν’ αγοράσεις; Και με τι λεφτά;
Μήπως και ξέρεις το χρήμα που θα κυκλοφορεί μεθαύριο;
Και πες πως ξέρεις. Ποιος θα σ’ το εξαργυρώσει;
Ποιο ανταλλακτήριο θα σε δεχθεί χωρίς ταυτότητα;
Γι’ αυτό πρέπει να ψάξω να τη βρω.
Αλλά και για πιο φτενούς λόγους.
Θα ‘χω έκπτωση (έκτος των άλλων) και στα εισιτήρια του μετρό.
Προχθές έναν μεσόκοπο ο ελεγκτής τον έκανε ρεζίλι στο βαγόνι.
– «Τι λες κύριε που είσαι πάνω από 65, εγώ ούτε 50 δεν σε κόβω».
Εγώ είχα χωθεί σε μια γωνιά, άνοιξα μια εφημερίδα να διαβάζω, έβαλα και τ’ ακουστικά ν’ ακούω, ότι εγώ δεν είμαι εδώ, μη μ’ ανακατεύετε. Πώς ήταν ο κύριος Προκόπης Παυλόπουλος (πριν γίνει Πρόεδρος Δημοκρατίας) με τα χεράκια σταυρωμένα όταν πλάκωνε ο Κασιδιάρης την Κανέλλη στα χαστούκια; Μια τέτοια αφασία.
Η εφημερίδα είχε μια φωτογραφία τεραστίων διαστάσεων με την Πρόεδρο της Βουλής να δείχνει τα δόντια της. Φαντάζομαι θα ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια με σκοπό το χαμόγελο, αλλά μάταια. Το αποτέλεσμα ήταν γκραν γκινιόλ. Αλλά πολύ γκραν και πολύ γκινιόλ. Εβλεπα την κυρία Ζωή να φρουμάζει κι άκουγα στ’ ακουστικά τον Ελύτη απ’ την Ελευθερία.
«Δεύτερη Ζωή δεν έχει».
Ωραίο τραγούδι.
Προφητικό.
Στο καφέ που περίμενα το ραντεβού μου, η τηλεόραση έπαιζε «Ορκωμοσία». Μια κοντούλα στ’ άσπρα ντυμένη, χιλιοξανθοβαμμένη ορκιζότανε Πρωθυπουργός. Τα μαλλιά πίσω στον σβέρκο όρθια κι ακίνητα, κοίταγαν το ταβάνι. Τέλειος Φασιανός. Ετοιμη να την κρεμάσεις στον τοίχο. Μόνο στο γκρο πλαν με τα δάχτυλα στο ασημοκόλλητο ευαγγέλιο δεν έλεγαν να σηκωθούν. Τα βάραιναν τα δύο τεράστια δαχτυλίδια με τις διαμαντοκοτρόνες.
Κάτι μου θύμιζε. Ναι, μάλλον ήταν η ίδια που είχε πρωτοστατήσει στον δίκαιο αγώνα των δικαστικών να μην τους κοπεί ο μισθός όπως σε όλους του άλλους Ελληνες.
Ξαναγύρισα στο σπίτι. Ταυτότητα πουθενά.
Θα την έχω χάσει φαίνεται.
Χρόνια τώρα.
Ξαναβλέπω το παλιό μου εκλογικό βιβλιάριο.
Με βλέπω στη φωτογραφία. Πριν πόσα χρόνια;
Ψήφιζα Εσωτερικό.
Με βλέπω και μου ‘ρχεται να με ρωτήσω.
– Δεν μου λες, παιδί μου; Σταμάτη σε λέγανε και τότε;
Google news
