[Εναλλακτικά] Δελαπατρίδηδες

Πάντα χωρούσαν παράξενα ή γραφικά κόμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις και στην πολιτική ζωή. Ολα αυτά μέχρι τα πρώτα Μνημόνια, μάλιστα, έδιναν και μια νότα γέλιου. Κι αυτό αφού μέχρι τότε, το σταθερό πολιτικό σύστημα υποτίθεται πως στεκόταν εγγυητής του οδικού χάρτη και άρα υπήρχε χώρος και για sui generis πρόσωπα με αλλόκοτα προεκλογικά προγράμματα και αστεία ονόματα κομμάτων.

Μετά τα Μνημόνια, όμως, ο πολιτικός άξονας μετακινήθηκε. Παλιοί, παραδοσιακοί σχηματισμοί γκρεμίστηκαν και νέοι προέκυψαν ηγεμονικοί. Η νέα διαιρετική χάραξη στοίχισε τις δυνάμεις οριζόντια. Με τον ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να συγκυβερνά η soft Ακροδεξιά του Καμμένου. Με το ΠΑΣΟΚ, νωρίτερα η soft Ακροδεξιά του Καρατζαφέρη. Το big bang του πολιτικού συστήματος συνέθλιψε το παλιό Κέντρο, που πάντα απορροφά τους κραδασμούς. Οι νέες διαχύσεις αναδιέταξαν θεαματικά τα κόμματα. Ο φασισμός βρέθηκε στα έδρανα της Βουλής. Η μούντζα κυριάρχησε έξω. Τώρα, η απονομιμοποίηση των πολιτικών δεν ήταν πάντα αποτέλεσμα μιας ενηλικίωσης του εκλογικού σώματος. Ηταν και το γρήγορο ριφλέκτ του θυμού και της δυσαρέσκειάς του λόγω της νέας φτώχειας. Εν πολλοίς, η ομόφωνη σχεδόν συμφωνία πάνω στο νέο πρόγραμμα της χώρας βάζει σήμερα και τον ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι της αυτοακύρωσης ή μετακίνησης του προγραμματικού του λόγου. Και άλλοτε περιθωριακά κόμματα που μοιάζανε να επιχειρούν απλώς το χλευαστικό τους σχόλιο στο γύρω τοπίο τώρα γίνονται ταμιευτήρες θυμού.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα, ο παλιός γνώριμος Βασίλης Λεβέντης. Απ’ τη μια το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιανουαρίου όπου η Ενωση Κεντρώων έφτασε στην Α’ Θεσσαλονίκης στο 5,12%. Από την άλλη, η αμηχανία του κόσμου και η γύρω αίσθηση δίνουν προβάδισμα στον Λεβέντη να εκπλήξει στην επικείμενη κάλπη. Ο ίδιος όμως δεν είναι νέος. Δεν έχει το πλεονέκτημα ενός θολού νέου λόγου. Ούτε έχει ενσωματώσει κάτι από τον νέο ιντερνετικό κώδικα όπως οι Πειρατές ή τα φιλελεύθερα φέουδα διαφόρων Σάι Μπάμπα του μεταρρυθμιστικού λόγου. Ο Λεβέντης, θαμώνας της τρας τηλεόρασης, πρόδρομος του αντιπολιτικού λόγου, είναι εδώ και δεκαετίες ένα μάνγκα του μεταμεσονύχτιου λαϊκισμού. Ολα αυτά μέχρι χθες. Γιατί τώρα, όλο και περισσότεροι φίλοι μας φέρονται να τον επιλέγουν. Και μάλιστα σε μια πολύ κομβική στιγμή για τη χώρα, δεν είναι λίγα τα ψηφιακά καφενεία που τον βλέπουν και σε μια ενδεχόμενη συγκυβέρνηση.

Ο νόθος αστισμός μας σήμερα μεταφράζεται και σε ένα ρημαγμένο πολιτικό σύστημα. Κι αν στο ένα άκρο καραδοκούν οι φασίστες, στο άλλο καραδοκεί η απαξίωση της πολιτικής μέσω της διακωμώδησής της. Μια μεταμοντέρνα σωτηριολογία απ’ την ανάποδη. Μια βουβή απελπισία.