[Αγιογραφίες] Κλιμακτήριος

Τίποτε δεν είναι μόνο όπως φαίνεται. Πίσω από έναν ανυπότακτο μπορεί κανείς να δει έναν ελευθερόφρονα αντιμιλιταριστή. Πίσω από έναν αιώνιο φοιτητή μπορεί να ανακαλύψει έναν ρέκτη της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Ετσι και με τον Τάσο Κορωνάκη. Κάτω από τα γαλόνια του εντεταλμένου της κομματικής ηγεσίας κρυβόταν ένας αντιρρησίας έτοιμος να παραιτηθεί στην πιο κρίσιμη προεκλογική στιγμή.

Το κόμμα δεν είναι πια το κόμμα που είχε φανταστεί ότι θα υπηρετούσε ο παραιτηθείς γραμματέας. Κι έχει δίκιο. Η περιλάλητη βίαιη ωρίμαση – για να χρησιμοποιήσει κανείς το σχήμα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούσε να αναλύσει τον εαυτό του – κατέληξε στις 13 Ιουλίου σε άνισα αποτελέσματα: Στον ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν να συγκατοικούν ασυγχρόνιστες τρεις ηλικίες. Η πρώτη είναι η «ωριμότητα» της τσιπρικής πλειοψηφίας, που θέλει να εξακολουθήσει να κυβερνά συμφιλιωμένη πλέον με τα ευρωπαϊκά συμφραζόμενα. Η δεύτερη είναι η απροσάρμοστη γεροντοεφηβεία της δραχμικής πτέρυγας. Και η τρίτη είναι η ηλικία των «53», στην οποία βρίσκεται και ο Κορωνάκης. Είναι τα 53 ως αμφίθυμη, προκλιμακτηριακή φάση. Ούτε πια νεότητα ούτε ακόμη ωριμότητα. Ούτε εντός ούτε εκτός.

Σε μια τέτοια επαμφοτερίζουσα κατάσταση μοιάζει εγκλωβισμένο το κομμάτι εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ που επιμένει να ομνύει σε έναν Τσίπρα τον οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας δεν φιλοδοξεί πλέον να ενσαρκώσει. Είναι το ίδιο κομμάτι που τσακισμένο από τη διάψευση του «Ναι στο ευρώ – Οχι στο Μνημόνιο» καταφεύγει είτε στη λευκή απεργία είτε στον αναχωρητισμό. Τη στάση δηλαδή που ο απελθών γραμματέας – σε μια στιγμή ανεπίγνωστου αυτοσαρκασμού – περιέγραψε ως «αποστράτευση».

Το σκόρπισμα της μεσαίας συνιστώσας των 53 θα μπορούσε να είναι ενδοοικογενειακό ανακάτεμα. Θα μπορούσε να είναι τρικυμία μέσα στη στέρνα της κομματικής γραφειοκρατίας χωρίς αντίκτυπο σε αυτό που στην κουμουνδουρική διάλεκτο ονομάζεται «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ». Ποιος στ’ αλήθεια καταλογίζει στον Τσίπρα, όπως ο Κορωνάκης, ότι ως Πρωθυπουργός δεν ζυμώθηκε όσο έπρεπε με το κόμμα του; Ποιος έξω από τον κύκλο των οργανωμένων ήθελε στην οκτάμηνη διακυβέρνηση περισσότερο κόμμα;

Η μερική απόσυρση στελεχών θα ήταν ανώδυνη για ένα κόμμα ταυτισμένο με τις εκλογικές χάρες του αρχηγού του. Θα ήταν στο μέτρο που δεν αντανακλά τη συναισθηματική αποκόλληση των ψηφοφόρων. Οχι των λίγων που έχουν κολλήσει ένσημα στον αμφιθεατρικό συνδικαλισμό, αλλά των πολλών που πολιτικοποιήθηκαν βιαίως τον Ιανουάριο και στο δημοψήφισμα. Και που τώρα με την ίδια βία κινδυνεύουν να αποσυρθούν στον κυνισμό μιας πρόωρης πολιτικής κλιμακτηρίου.

Το πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αποχή των αξιωματούχων. Το πρόβλημα είναι το ξενέρωμα των νεοσυλλέκτων.