Καληνύχτα με το «καλημέρα»

Αργοπεθαίνει ακόμη ένα καλοκαίρι. Ο καιρός προσθέτει ακόμη ένα σκαλοπάτι για να πατήσει να κατέβει το λιγόστεμά του, όπως γράφουν οι ποιητές. Στο ποδόσφαιρο όμως και στην Ιστορία δεν έχει θέση η ποίηση· η σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή που κινεί τα γρανάζια της ατέρμονης μηχανής του χρόνου.

Στην Ελλάδα, μάς εκπλήσσουν οι ακραίες αλλαγές του καιρού της Ιστορίας. Λες και δεν έχει ξανασυμβεί. Λες και είναι το πρώτο «χιόνι» κατακαλόκαιρο που σκεπάζει τον τόπο μας. Το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της Ιστορίας αυτού του τόπου. Είναι η λεπτομέρεια που στις χαραμάδες της καιροφυλακτούν οι διάβολοι. Το ποδόσφαιρο, το ελληνικό ποδόσφαιρο, ανοίγει απόψε τα φτερά του για νέες πτήσεις στα υψώματα της ιστορίας του. Το πρωτάθλημα αρχίζει, τα capital controls συνεχίζονται, οι εκλογές ανατέλλουν και μια δύση ανεπαίσθητη, δίχως εκείνο το ρομαντικό κόκκινο – τα κόκκινα στις ημέρες μας ξεθωριάζουν από το λευκαντικό της λογικής των πραγμάτων -, τυλίγει τους υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους.

Αρχίζει το πρωτάθλημα, και; Θα αλλάξει κάτι; Οι ισχυροί θα μεριάσουν να προσπεράσουν οι καλοί; Οι αλαζόνες θα παραδεχθούν τη μικρότητά τους; Το θέαμα θα κερδίσει το χρήμα και την πρόκληση; Οι βουλιμικοί θα αφήσουν χώρο στο τραπέζι των τίτλων στους πεινασμένους;

Να, όλα αυτά σταλάζουν στο μυαλό σαν καλοκαιρινές ψιχάλες και ρίχνουν τη θερμοκρασία της προσμονής.

Τι να περιμένουμε πάλι; Η ιστορία του τόπου και του ποδοσφαίρου μας έχουν ένα κοινό: έμειναν από τους πολλούς αδιάβαστες. Προσκολλημένοι στο παρελθόν, που από κάποιους έχουμε ακούσει να μνημονεύουν, αδυνατούμε να πατήσουμε στο παρόν με αποτέλεσμα να μένουμε μετέωροι στο κενό του μέλλοντος.

Τους τίτλους, τους ποδοσφαιρικούς, στην Ελλάδα τους πιστώνουμε, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, στους προέδρους: τόσα νταμπλ πήρε ο Βαρδινογιάννης, τόσα πρωταθλήματα ο Νταϊφάς, τόσα Κύπελλα ο Μπάρλος. Ομάδες που έγραψαν με καλλιγραφικά γράμματα ιστορικές στιγμές εντός αγωνιστικών χώρων αποτελούν εξαίρεση σε έναν ζοφερό κανόνα. Κάποιοι ιστορικοί μπορεί να ανατρέξουν στην 11άδα της ΑΕΚ του προπονητή Φάντρονκ, στον Παναθηναϊκό του Πούσκας, στον Ολυμπιακό του Μπούκοβι. Οι σύγχρονοι οπαδοί αρέσκονται στις υπερβολές ύστερα από μια ισοπαλία με το φάντασμα της άλλοτε κραταιάς Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κλείνουν αφτιά και μάτια στις ήττες από Πλατανιάδες και Εργοτέληδες.

Και έτσι, οι πρόεδροι προχωρούν έχοντας το μελισσολόι των χειροκροτητών τους να τους αποθεώνει για τις ομαδάρες που λάμπουν εντός και σβήνουν σαν τα καλοκαίρια μετά τις μπόρες, σαν βγουν έξω από την ομπρέλα του χρήματος και της τρομοκρατίας.

Απόψε ξαναγυρίζουν η ΑΕΚ και ο Ηρακλής στις σελίδες του βιβλίου των «μεγάλων»· και τίποτα, μα τίποτα, δεν θα αλλάξει, να είστε βέβαιοι. Το βιβλίο θα συνεχίσει να παραμένει κλειστό και ανέγγιχτο από τους πολλούς και οι λίγοι, αυτοί που θα έχουν κάνει τον κόπο να μελετήσουν την Ιστορία, θα γυρίσουν πλευρό γιατί το έχουν μάθει πια καλά: αυτός ο τόπος δεν θα αλλάξει ποτέ, είτε στα γήπεδα είτε στα κοινοβούλια. Καληνύχτα με το «καλημέρα».