[Επιφυλλίδα] «Η εξουσία είναι αιώνια»

Αν υπάρχουν γονείς που νοιάζονται ουσιαστικά για το μέλλον των παιδιών τους, μαζί με το διαμέρισμα ή τα διαμερίσματα, το οικόπεδο ή τα οικόπεδα, τις όποιες καταθέσεις, θα τους κληροδοτούσαν σειρές από εφημερίδες προσεκτικά δεμένες σε τόμους. Σου μαθαίνουν τόσα χάρη σε μια συνδυαστική λειτουργία που μόνον οι ίδιες φαίνεται να διαθέτουν, αλλά χρειάζεται να έρθει το μέλλον για να την κάνει ακόμη πιο αποδοτική. Μια λειτουργία ικανή να σου ανοίξει τα μάτια όσο δεν θα το κατάφερνε ποτέ κανένα εγχειρίδιο κοινωνιολογίας.

Πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1997 και η Βρετανία, αλλά και η Ευρώπη ολόκληρη, θρηνεί για τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνας. Οι φωτογραφίες της κηδείας της με τα 6 εκατομμύρια Βρετανούς – σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Ρόιτερ – που έχουν συγκεντρωθεί στους δρόμους του Λονδίνου ή με τα συντετριμμένα πρόσωπα απλών (αλλά και παντελώς βέβαια αγνώστων στην Νταϊάνα) ανθρώπων, μαζί με τα κουτσομπολιά ότι «η βασίλισσα Ελισάβετ ήθελε κλειστή κηδεία» και ότι «αν και η ίδια και ο γιος της βαθύτατα αντιπαθούσαν την Νταϊάνα, υποχρεώθηκαν να της κάνουν μια κηδεία με βασιλική μεγαλοπρέπεια», σε κάνουν να αναρωτιέσαι δεκαοκτώ χρόνια αργότερα κάτι πάρα πολύ απλό: τι είδους σκοτάδι είναι αυτό μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων ώστε να θέλουν να συναρτούν την προσωπική, συναισθηματική τους ζωή με τις περιπέτειες αγνώστων τους, που ακόμη κι αν έρχονταν σε επαφή μαζί τους είναι σίγουρο ότι στην πλειονότητά τους θα τους επιδαψίλευαν αν όχι αποστροφή, οπωσδήποτε όμως αδιαφορία και περιφρόνηση.

Φαίνεται πως είναι το ίδιο ακριβώς σκοτάδι που τις ίδιες ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1997 γινόταν γνωστό σε όλον τον κόσμο, χάρη στον θάνατο του μακροβιότερου τυράννου της Αφρικής, του Μομπούτου Σέσε Σέκο. Αφού κατέλαβε με πραξικόπημα το 1965 την εξουσία, ίδρυσε ένα μονοκομματικό κράτος και για τριάντα χρόνια ο ίδιος και το περιβάλλον του καταλήστευσαν τον εθνικό πλούτο του Κονγκό, γεγονός που γέννησε τον όρο «κλεπτοκρατία».

Θα αντιτείνει κανείς πως συνδυάζουμε ανόμοια πράγματα για να ισχυροποιήσουμε τις εμμονές μας. Οχι και τόσο. Μπορεί ο δικτάτορας Μομπούτου να είχε τη στήριξη των ΗΠΑ και της Γαλλίας, όσο τον χρειάζονταν αυτές, προκειμένου να αποφευχθεί η κομμουνιστική διείσδυση στην Κεντρική Αφρική. Και τα 6.000.000 Βρετανών που θρηνούσαν την Νταϊάνα να προσδοκούσαν τον εκσυγχρονισμό του θεσμού της βασιλείας χάρη στην ανορθόδοξη συμπεριφορά της «πριγκίπισσας της καρδιάς» του βρετανικού λαού.

Το σκοτάδι που αναφέρουμε έχει σχέση με αυτό που γράφει ο θεωρητικός της ανατροπής Ζορζ Μπατάιγ: «Η εξουσία είναι αιώνια. Ας συνεχίσουμε να πριονίζουμε το κεφάλι της».