[Εντός και εκτός] Το σύνδρομο του Ραντανπλάν

Και όμως. Η αντιπολίτευση δεν θα παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Υπό κανονικές συνθήκες, η στάση αυτή δεν θα αποτελούσε είδηση. Αλλά ποιος είπε ότι ζούμε σε κανονικές συνθήκες;

Η πιο ανερμάτιστη αντιπολίτευση των τελευταίων χρόνων αρνείται να παραδώσει το τελευταίο εκατοστό πολιτικού χώρου στον Αλέξη Τσίπρα. Ή μήπως τελικά το παραδίδει παίζοντας ακόμη μια φορά τον ρόλο του χρήσιμου ηλιθίου;

Αφού ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι ψήφισαν «ναι σε όλα» στις κρίσιμες ψηφοφορίες, τώρα ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους. Eννοείται ότι η αντιπολίτευση δεν θέλει εκλογές. Ομως, δεν μπορεί να τις εμποδίσει, όπως δεν μπορεί να εμποδίσει και την εξαΰλωση των δημοσκοπικών ποσοστών της. Τρέμουν τις εκλογές, αλλά δεν τολμούν να το παραδεχθούν.

Λογικό. Αν ο Τσίπρας χάσει από τα αριστερά του, θα κερδίσει από τα δεξιά του και από το Κέντρο. Τι κάνει η αντιπολίτευση γι’ αυτό; Σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ζούμε στον αστερισμό του Αλέξη Τσίπρα είναι η εύκολη απάντηση. Δηλαδή περίπου ξέρουν ότι το μοιραίο επέρχεται και απλώς ελπίζουν να μαλακώσουν τον πόνο.

Η αντιπολίτευση μετατρέπει την απαξίωσή της σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κάποιοι μιλούν σαν να μη διαχειρίστηκαν εξουσία τόσα χρόνια. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν να γίνουν μεταρρυθμιστές τώρα που η ευθύνη των μεταρρυθμίσεων δεν πέφτει επάνω τους.

Με ποιο αφήγημα θα πάνε στις εκλογές τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου; Τι ακριβώς προτείνουν για το μέλλον της χώρας; Αυτοί πιστεύουν στη συμφωνία ή είναι του «αποφατικού» Μνημονίου (δίπορτο σε Μνημόνιο και αντι-Μνημόνιο ταυτόχρονα), όπως ο Πρωθυπουργός;

Κάτι κουρασμένα παλικάρια τού (αιωνία η μνήμη) δικομματισμού φωνάζουν στον Τσίπρα να μην τολμήσει να εκτροχιάσει τη χώρα από το ευρωπαϊκό τρένο. Υπερβολικά Ευρωπαίοι οι ίδιοι, δεν τον αντέχουν.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης προσπαθεί να επαναφέρει στον μεσαίο χώρο ένα κόμμα που έστριψε πολύ δεξιά, αλλά μέχρι στιγμής έχει επαναφέρει τον Γιώργο Βουλγαράκη. Μόνο που ο μεσαίος χώρος έχει πάει σε άλλες παραλίες. Η Φώφη Γεννηματά κουβαλά μεν βαρίδια για τα οποία δεν ευθύνεται, αλλά ακόμη δεν έχει βρει τα αντίβαρα. Ο ευαγγελιστής του νέου Σταύρος Θεοδωράκης δίνει συχνά την εντύπωση ότι είναι πολιτικός αρχηγός της συμπολίτευσης και όχι της αντιπολίτευσης.  

Και κάπως έτσι η αντιπολίτευση οδεύει προς τις κάλπες με τη βεβαιότητα της πρωτιάς του Τσίπρα και την ελπίδα της φθοράς που θα του προκαλέσει η εφαρμογή δύσκολων μέτρων.

Γιατί η αλήθεια να λέγεται. Δεν τη γνωρίζει μόνο ο Τσίπρας την ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλους τη γνωρίζει η αντιπολίτευση.

Είμαστε σαν τον Ραντανπλάν: το άλογο του πατάει την ουρά (στη σελίδα 3), αλλά το συμπαθές τετράποδο θυμάται να αντιδράσει και να βρίσει όταν το άλογο έχει χαθεί στον ορίζοντα (περίπου στη σελίδα 18). Το θέμα είναι μήπως όταν ο Ραντανπλάν βογγήξει – και θα βογγήξει – δεν έχει μείνει καμιά εφεδρεία να ακούσει τον πόνο του.