[Εντός και εκτός] Τι είχαμε, τι χάσαμε

Οσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή. Για τον Αλέξη Τσίπρα η στιγμή ήταν το πρωί της 12ης Ιουλίου όταν αναγκάστηκε, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, να δεχθεί μια συμφωνία στην οποία δεν πιστεύει. Κοινώς, όταν συμβιβάστηκε με την πραγματικότητα και είπε το δικό του «Μάλτα γιοκ» (χάσαμε τη Μάλτα) ως άλλος Μπαρμπαρός Χαϊρεντίν πασάς.

Χρειάστηκαν επτά μήνες για να φθάσουμε σε συμφωνία, που όλα δείχνουν ότι είναι θέμα ωρών. Οπως και να ‘χει, με το «Μάλτα γιοκ» και την ψήφισή του κλείνει και ο πρώτος κύκλος της «πρώτης φοράς Αριστερά». Τι χάσαμε μετά το επτάμηνο «Blietzkrieg» της κυβέρνησης, εκτός από τη Μάλτα και το πρωτογενές πλεόνασμα;

Την αθωότητά μας για τα εγκλήματα που μπορεί να προκύψουν από τις καλύτερες προθέσεις, σίγουρα. Τουλάχιστον, όση είχε απομείνει.

Την ψυχραιμία μας. Ακκιζόμασταν ότι ως διά μαγείας η περήφανη διαπραγμάτευση θα άλλαζε σαν μαγικό ραβδάκι την οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Οταν υποψιαστήκαμε ότι θαύματα δεν γίνονται το γυρίσαμε στη φανατίλα.

Την αξιοπιστία μας. Οση είχε απομείνει από κυβερνήσεις που μετέθεταν όλο και για αργότερα τα δύσκολα για να μην κληθούν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος.

Εννοείται ότι χάσαμε χιλιάδες θέσεις εργασίας και μπήκαμε σε ύφεση, ενώ σηκώναμε κεφάλι. Βέβαια, ζήσαμε και νέες εμπειρίες. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να ζήσουν ένα πιστωτικό γεγονός και να νιώσουν στο πετσί τους το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls.

Aλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Εδώ καταφέραμε να βάλουμε επισήμως στη δημόσια συζήτηση την εναλλακτική της δραχμής. Και κατορθώσαμε να διχαστούμε επί ενός ερωτήματος που δεν υπήρχε πλέον στο τραπέζι με τον μοναδικό, σουρεαλιστικό τρόπο που μόνο εμείς οι Ελληνες ξέρουμε. Την επομένη, σιχτιρίσαμε την αναλγησία των ξένων, αλλά δεχθήκαμε να υπομείνουμε το μαρτύριο.

Και η αξιοπρέπεια του λαού μας; Αυτή, ούτως ή άλλως, δεν υπήρξε ποτέ συλλογική υπόθεση για να γίνει τώρα. Το αν είσαι αξιοπρεπής ή όχι αφορά εσένα προσωπικά και όχι τη χώρα σου, που μπορεί να είναι όσο αναξιοπρεπής θέλει. Ρωτήστε τους ανθρώπους της αγοράς που κάνουν εισαγωγές και παλεύουν με τον εφιάλτη των capital controls να στείλουν χρήματα στο εξωτερικό για να μην τους στείλουν αδιάβαστους οι προμηθευτές τους. Δεν είναι και τόσο αξιοπρεπές να μην μπορείς να στείλεις χρήματα ούτε από τράπεζα της Αλβανίας και να αναγκάζεσαι να τα στείλεις μέσω Κοσόβου!

Κερδίσαμε βέβαια τη συμπάθεια του Στίγκλιτς και του Κρούγκμαν. Το πολύ πολύ, να μας συμπεριλάβουν στην ανθολογία του επόμενου μπεστ σέλερ ως case study ενός σύγχρονου χωριού του Αστερίξ στην καρδιά της ευρωζώνης.

Ξοδέψαμε αλόγιστα τον χρόνο μας και τώρα ο χρόνος ξοδεύει αλύπητα εμάς. Εκτός αν δούμε την επόμενη δυσκολία ως σκαλοπάτι για μεγαλύτερα πράγματα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, έχουμε περάσει ήδη στην επόμενη πίστα.