[Αριστερά] Κουρέλια

Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τον Αλέξη Τσίπρα σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση; Αυτή τη στιγμή, κανείς. Εγγυητής της νέας (επώδυνης) συμφωνίας. Συνομιλητής με τους πιστωτές της χώρας, αφού η ψυχολογία τους φαίνεται να έχει μεταστραφεί για εκείνον. Ενοποιητικός κρίκος στο ετερόκλητο κράμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ενας 40άρης «κεντριστής», που την νύχτα της 12ης Ιουλίου αποφάσισε να μεταμορφωθεί από «Μαδούρο» σε «Ρέντσι», ενώ οι πιο πρόσφατες πληροφορίες θέλουν το επιτελείο του να τον ονειρεύονται και «Λούλα» του Νότου.

Ο Τσίπρας σήμερα μοιάζει πολύ δημοφιλής στη λαϊκή Δεξιά. Εχει ακόμη τη συμπάθεια μέρους του αντι-Μνημονίου. Και βέβαια την οργή της αντιευρωπαϊκής Αριστεράς, που όμως προκειμένου να πείσει για το νέο της σχέδιο οφείλει πρώτα να περιγράψει στον λαό ποιο είναι αυτό. Επίσης ο Τσίπρας φαίνεται να διεμβολίζει το παλιό κραταιό Κέντρο και να ελκύει και μέρος των παλιών νοικοκυραίων. Είναι όμως σε όλους αρεστός; Προφανώς όχι.  

Τμήμα του μεταρρυθμιστικού Κέντρου και των «Μένουμε Ευρώπη» βλέπει με επιφύλαξη και καχυποψία τον νεαρό Πρωθυπουργό. Λογικό για τα αντανακλαστικά αυτού του χώρου. Ακόμη και η στροφή Τσίπρα δεν φαίνεται πως πείθει ετούτη την πολιτική «περιοχή».

Τώρα η νέα συζήτηση που έχει ανάψει εδώ είναι η εναλλακτική στους Τσιπραίους. Μια κουβέντα που ξεκίνησε τις ημέρες του διχαστικού δημοψηφίσματος. Και εδώ, όπως και παντού, αναζητείται ο αντι-Τσίπρας. Ενας νέος, λαμπερός, με περγαμηνές. Ενας σαραντάρης της διπλανής πολυκατοικίας. Μια clean φάτσα με σαφή λόγο. Η διαδικασία βέβαια μπορεί να θεωρηθεί και προβληματική. Τα πρόσωπα πάντα στην Ιστορία είναι γεννήματα των ρευμάτων. Και τα ρεύματα για να γιγαντωθούν απαιτούνται νέες κοινωνικές συμμαχίες.

Ενα ακόμη λάθος μπορεί κάποιος να βρει στις διεργασίες του φιλευρωπαϊκού τόξου: Η ιδέα που έχει πέσει από στελέχη του χώρου για δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού κόμματος ενέχει κινδύνους. Πρώτον, η σύνθεση των τριών κομμάτων (ΝΔ, Το Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) έχει τεχνικές δυσκολίες, όπως τα χρέη των δύο παλιών. Επίσης, μια ενιαία ατζέντα Ευρώπης δεν αρκεί σήμερα που η Ευρώπη βρίσκεται στη φάση της μεταδημοκρατίας της και των νέων μετασχηματισμών της. Η αναπόφευκτή ταύτιση του νέου εγχειρήματος με το παλιό πολιτικό σύστημα θα είναι επίσης ανασταλτική για κάθε τέτοια σκέψη.

Σήμερα η σοσιαλδημοκρατία, που προσωρινώς επικαλύπτεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να επανιδρυθεί καταστατικά και να αποσχιστεί από τον νεοφιλελευθερισμό. Η αστική Δεξιά, πάλι, κορμός του ευρωπαϊκού τόξου, οφείλει να ξαναγειωθεί με το Κέντρο. Να ξαναγίνει αστική, πεφωτισμένη. Δημοκρατική και κοσμοπολίτικη. Αλλιώς, η συνάντηση των «Ευρωπαίων» σε ενιαίο κόμμα θα θυμίζει τη σύναξη των τριών μποέμ στην ταινία «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη» του Νίκου Νικολαΐδη. Θα τραγουδάνε μεν, αλλά μόνο για το ηρωικό παρελθόν τους.