Στον δρόμο κάθε μέρα, επί 30 χρόνια

Λίγο μετά τις 7 το πρωί, μια ηλιόλουστη Τετάρτη του Ιουνίου, η 60χρονη γυναίκα εμφανίστηκε τρέχοντας μπροστά από την πιάτσα των ταξί έξω από το Σέντραλ Παρκ. Λίγα λεπτά αργότερα δήλωνε με τον τρόπο της πόσο ωραία είναι η ζωή! Η Γκίζελα Μαντλ, φορούσε ένα καταπράσινο μπλουζάκι, γκρι δρομικό σορτσάκι και άσπρες ψηλές συμπιεστικές κάλτσες. Χαμογελούσε. Είχε μόλις τελειώσει την προπόνησή της μέσα στο πάρκο και θα συνέχιζε μαζί μου  μια μικρή βόλτα μέχρι το διαμέρισμά της, όπου θα έκανε τις διατάσεις της, τις κάμψεις και τους κοιλιακούς της. Στη συνέχεια θα απολάμβανε το πρωινό της: λαχανικά στον ατμό με ελαιόλαδο και ξίδι.  

Αυτή η ρουτίνα δεν ήταν κάτι καινούργιο. Η Μαντλ είχε μετακομίσει στη Νέα Υόρκη από τη Γερμανία το 1967. «Κι έχω να σας πω πως τρέχω, κολυμπάω ή κάνω ποδήλατο κάθε μέρα στις 6.30 το πρωί τα τελευταία 30 χρόνια!». Για μισό λεπτό: «Κάθε» κάθε μέρα; «Ναι! Ακριβώς!» απάντησε με ήρεμη φωνή. «Ακόμη και μια φορά που ήμουν άρρωστη, το 1998». Εκτοτε, δεν έχει αρρωστήσει ποτέ. Οπως και δεν έχει τραυματιστεί. Επίσης σχεδόν πάντα τρέχει μόνη, και σπάνια λαμβάνει μέρος σε αγώνες…

Εκείνο το πρωινό του Ιουνίου που τη συναντήσαμε, η πόλη είχε ξυπνήσει. Ανδρες και γυναίκες πήγαιναν βιαστικοί στις δουλειές τους. Για τη Μαντλ όμως, εκείνη η μέρα – όπως και κάθε μέρα – είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, όταν ξύπνησε στις 5 το πρωί, τσέκαρε τα email της, ήπιε καφέ, τεντώθηκε και βγήκε για τρέξιμο. Εντάξει, κάποια πρωινά ξεκινάει και λίγο αργότερα επειδή ήπιε ένα παραπάνω ποτηράκι κρασί το προηγούμενο βράδυ. «Εχω και να ζήσω, ξέρεις» χαμογελά. «Οχι μόνο να τρέχω!».

Η ώρα ήταν 6.30 «Πάμε;» είπε κάπως ανήσυχη. «Εχω πολύ σφιχτό πρόγραμμα» συνέχισε, εξηγώντας πως έπρεπε να προλάβει το τρένο για τη δουλειά της ως υπεύθυνη σε πολυεθνική. Ο ρυθμός της είναι γύρω στα 6 λεπτά/χλμ. «Οκ, δεν είμαι κι ο Σπίντι Γκονζάλες, αλλά περνάω καλά!» λέει η Μαντλ, η οποία δεν έχει τρέξει ποτέ Μαραθώνιο. «Αλλωστε αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να περνάμε καλά!».

Νωρίτερα, μου είχε περιγράψει πως θυμάται να κάνει ποδήλατο μέχρι το σχολείο και να κολυμπά στο κολυμβητήριο όταν ήταν παιδί στη Βαυαρία. Στα 13 της ήρθε στις ΗΠΑ. «Γνώρισα τη μαγιονέζα, το φιστικοβούτυρο και τα αναψυκτικά. Και πάχυνα». Στα 21 της άρχισε να ενδιαφέρεται για τη φυσική της κατάσταση εξαιτίας του αγοριού της. «Με πείραζε συνέχεια για την εμφάνισή μου» εξηγεί. «Κι αυτό μου έδωσε κίνητρο. Αποφάσισα πως δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μου ξαναπεί τέτοια λόγια. Και άρχισα να το ψιλοπαλεύω». Ωστόσο, η καθημερινή τριαντάχρονη ρουτίνα της ξεκίνησε αφού πάτησε η ίδια τα 30. «Οταν τελείωσα εκείνα τα πρώτα 2 χιλιόμετρα εξουθενωμένη και πεινασμένη, σταμάτησα σε ένα εστιατόριο και έφαγα μακαρόνια!» θυμάται. Η πρόοδός της ήταν ταχύτατη. Μέσα σε έναν μήνα έτρεχε άνετα μία ώρα και δεν σταμάτησε από τότε. Τώρα πια το πρωινό τρέξιμο έχει μπει τόσο βαθιά στη ζωή της όσο και το να τρώει μπρόκολο και σπαράγγια για πρόγευμα. Ναι. Για πρόγευμα! «Μερικές μέρες, όταν βρίσκομαι στον δρόμο για τη δουλειά, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν είχε τρέξει προηγουμένως. Τόσο αυτόματα το κάνω πια».

Oύτε οι τυφώνες, ούτε το κρύο, ούτε τα ξενύχτια την αποθάρρυναν ποτέ από το να προπονηθεί κάθε πρωί. Στις διακοπές της, τρέχει κι εκεί. Δεν είναι μια τεχνική, κολλημένη στο ρολόι δρομέας που ασχολείται φανατικά με τον χρόνο και τις αποστάσεις της. Ούτε θεωρεί τον εαυτό της πρότυπο φυσικής κατάστασης μιας 60χρονης. Το κάνει επειδή λατρεύει αυτό που αισθάνεται όταν τρέχει: νιώθει ελεύθερη! «Εκείνα τα υπέροχα πρωινά τρέχω και νιώθω πως θα μπορούσα να συνεχίσω για πάντα. Νιώθω σαν άλογο που καλπάζει ελεύθερο».

Προς το τέλος του τρεξίματός μας, τη ρώτησα τι την ωθεί να συνεχίζει. «Τι με ωθεί; Πραγματικά δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να το κάνω». Σώπασε για λίγο, σκέφτηκε και τελικά είπε: «Είναι μια εμπειρία αγάπης προς τον εαυτό μου. Κάνω κάτι καλό για μένα. Με καταλαβαίνεις;».