[Διαστάσεις] H καρδιά του Τσίπρα

Και ενώ η γροθιά του Λαφαζάνη παραμένει υψωμένη, μια χειρονομία με ύψιστο συμβολικό αλλά και εξόχως πολιτικό χαρακτήρα, χθες μάθαμε μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για την καρδιά του πρώην πολιτικού προϊσταμένου του. Η οποία, είπε ο κάτοχός της στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο αναφερόμενος στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου, «μου έλεγε να σηκωθώ να τα βροντήξω και να φύγω, αλλά ήξερα ότι σε 48 ώρες θα τελείωνε η ρευστότητα και η ΕΚΤ θα προχωρούσε σε κούρεμα των collaterals». Και επειδή η συνύπαρξη της καρδιάς με τα collaterals στην ίδια πρόταση προκαλεί σύγχυση, ο Πρωθυπουργός το έκανε αμέσως λιανά: «Δεν υπήρχε θέμα κουρέματος αλλά κατάρρευσης, δεν θα κουρεύονταν οι αποταμιεύσεις αφού δεν θα υπήρχαν καν οι αποταμιεύσεις».

Συμπέρασμα: αν γλιτώσουμε από τη γροθιά του Λαφαζάνη και την καρδιά του Τσίπρα, μπορεί να σώσουμε την παρτίδα (και την πατρίδα). Γιατί προφανώς αυτούς τους πέντε παραλίγο μοιραίους μήνες, που όμως «άξιζαν τον κόπο αφού η Ελλάδα έγινε πρωτοσέλιδο με θετικούς όρους», ο Πρωθυπουργός την καρδιά του άκουγε. Γι’ αυτό ανέθεσε το υπουργείο Οικονομικών στον Βαρουφάκη. Γι’ αυτό συνεργάστηκε με τον Καμμένο. Γι’ αυτό επέβαλε ως Πρόεδρο της Βουλής την Κωνσταντοπούλου. Γι’ αυτό έκανε το δημοψήφισμα. Ολες εκείνες οι επιλογές, σε μερικές από τις οποίες επιμένει, ήταν συναισθηματικού χαρακτήρα. Τη λογική επιλογή την έκανε τη 12η Ιουλίου.

Εδώ υπάρχει όμως και πάλι ένα μπέρδεμα. Ο Πρωθυπουργός ξεκαθαρίζει στην ίδια συνέντευξη ότι, αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν δηλώνει «ιδιοκτήτης» του προϊόντος της λογικής επιλογής του. Μια φορά κι αυτός δεν άκουσε την καρδιά του και έπαθε διχασμό προσωπικότητας. Ισως να το κατάλαβε ο καλός συνάδελφος και γι’ αυτό να μην του έκανε καμιά ερώτηση για το περίφημο «σχέδιο Βαρουφάκη». Ισως και να μην πρόλαβε, ο Πρωθυπουργός ήταν χείμαρρος, τον έπνιγε το δίκιο. Κρίμα, γιατί θα του δινόταν η ευκαιρία να καταγγείλει τον Μοσκοβισί, ο οποίος χαρακτήρισε το συγκεκριμένο σχέδιο «ανοησία».

Ανοησία το προϊόν της καρδιάς του Βαρουφάκη; Δηλαδή, σε αυτό τον τόπο όλοι πια με το μυαλό πρέπει να πορευόμαστε; Κι όλα αυτά για κάτι ψωροαποταμιεύσεις;