[Στερεόψυχα] Σκοταδόψυχοι

«Ουκ εά με καθεύδειν το του Τσακνή τρόπαιον». Θα μπορούσε να είναι το σύνθημα (αν μπορούσε να καταλάβει τα αρχαία) του αντιστασιακού τραγουδιστή Θηβαίου, ο οποίος συζητήθηκε πολύ την περασμένη εβδομάδα επειδή σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη ξέφυγε, απαξίωσε τη δημοσιογράφο αλλά, επί τη ευκαιρία που έλυσε τη σιωπή του, έλυσε και το παραγωγικό πρόβλημα της χώρας.

Ο αντιστασιακός τραγουδιστής Θηβαίος κατάγεται από την ίδια μήτρα από την οποία κατάγεται και ο αντιστασιακός τραγουδιστής Τσακνής (ο οποίος λύνει το θέμα της ποιότητας του δημόσιου λόγου, προεδρεύοντας στην κρατική και εγνωσμένης αντικειμενικότητας ΕΡΤ). Τουτέστιν, από τη μεγάλη μήτρα του αντιστασιακού τραγουδιού που παλεύει απεγνωσμένα την παγκοσμιοποίηση με όπλο την ελληνική γλώσσα και κλαυθμηρισμούς οργάνων όπως ούτι, λύρα, μπουζούκι ή και συνθεσάιζερ (χρησιμοποιημένο όμως για καλό σκοπό). Το ιδίωμα αυτό, ως γνωστόν, αυτοαποκαλείται έντεχνο (για να διαφοροποιείται αφενός από την καψούρα του σκυλάδικου, αφετέρου από διάφορους άτεχνους τύπου Μπομπ Ντίλαν, Λέοναρντ Κοέν, Λόρι Αντερσον κ.λπ., που ως γνωστόν εκτός του ότι τραγουδάνε στα ξένα είναι και όργανα του διεθνούς κεφαλαίου και των πολυεθνικών του τραγουδιού, που θέλουν να μας ισοπεδώσουν και να μας κάνουν κιμά, όπως έλεγε κι ένας ρασοφόρος Τσε Γκεβάρα).

Θα έπρεπε να αποκαλείται σκοταδόψυχο. Επειδή είναι αντανάκλαση (κατά κανόνα) μιας δεσπόζουσας ιδεολογίας: της πεποίθησης ότι είμαστε έθνος αγώνων και θυσιών, πεπρωμένο του οποίου είναι μια τελετουργική όσο και θεαματική θυσία, ένα Κούγκι ή ένα Ζάλογγο. Η ιδεολογία αυτή που αδυνατεί να διαβάσει τα δεδομένα της πραγματικότητας, την οποία εχθρεύεται, τελειούται μέσα στην αντίληψη της θυματοποίησης. Είμαστε θύματα κακών που μας επιβουλεύονται για την Ιστορία μας, τη λεβεντιά μας ή την αντιστασιακή μας διάθεση – κι εμείς για να τους τιμωρήσουμε θα αποδείξουμε ότι είμαστε σπουδαία θύματα.

Από το ύψος της σπουδαιότητάς μας, λοιπόν, θα κλαίμε αλλά θα λέμε περήφανα «Οχι», θα επιμένουμε με την επαναστατική ιδιαιτερότητα (του φραπέ) και θα παίζουμε δυνατά ζουρνάδες και νταούλια. Κάποιοι, οι πιο ευφραδείς, οι πιο φωτογενείς ή οι πιο καπάτσοι, θα έχουν τα αξιώματα. Θα βροντάμε με το κεφάλι τον τοίχο και θα είμαστε περήφανοι επειδή, αιμόφυρτοι και ζαλισμένοι, μάλλον το ραγίσαμε.
Διότι εμείς κάνουμε αντίσταση. Στους άλλους. Στους κακούς. Στη λογική.