Ιστορία

Από το δραματικό τριήμερο 11-12-13 Ιουλίου, η Ιστορία θα συγκρατήσει, μεταξύ πολλών άλλων, και τα εξής:
* Η Ευρώπη όχι μόνο δεν είναι άτρωτη αλλά έφτασε στο παρά ένα της αυτοχειρίας. Το ότι διέσωσε τη συνοχή της δεν σημαίνει ότι ξαναβρήκε αυτόματα την πολιτική και ηθική υπόληψη που μαστίγωσε μια διαπραγμάτευση-μαρτύριο. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης πρέπει τώρα να συμπληρωθεί από κινήσεις πραγματικής αλληλεγγύης –όχι έναντι της Ελλάδας αλλά έναντι της ευρωπαϊκής ιδέας

* Η Γερμανία και η φιλοσοφία της έχασαν. Ακόμα κι αν η σκλήρυνση της στάσης της ισχυρότερης χώρας και των δορυφόρων της αποτέλεσε απλώς «διαπραγματευτικό» όπλο, σημασία έχει ότι η ωμή ισχύς νικήθηκε, έστω οριακά, από την πολιτική λογική. Οι Έλληνες, αλλά και όλοι οι λαοί της Ευρώπης, θα πρέπει να ευχαριστούν πρωταρχικά τη Γαλλία γι’ αυτό

* Η Ελλάδα μένει στην Ευρωζώνη και άρα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πληρώνει βαρύτατο τίμημα: με εμπιστοσύνη σχεδόν κατεστραμμένη, υπό πολύ σκληρή επιτροπεία, με το φάσμα της εξόδου να παίρνει τη θέση επίσημης πιθανότητας, με επείγουσα και άτακτη ψήφιση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να έχουν ήδη γίνει ή να είμαστε μόνοι μας έτοιμοι να τις πραγματοποιήσουμε. Όμως μένει στην Ευρώπη –αυτό είναι το βασικό, έστω κι αν η θέση της θα είναι από εδώ και πέρα διαρκώς εύθραυστη

* Η κυβέρνηση, όχι μέσα από το σύνολο των χειρισμών της αλλά λόγω της τροπής που πήραν τα πράγματα, κέρδισε μια τρίτη νομιμοποίηση μετά από εκείνη των εκλογών του Ιανουαρίου και του πρόσφατου δημοψηφίσματος. Ασχέτως του τι ψήφισε ο καθένας από εμάς σε αυτές τις εκλογικές αναμετρήσεις, κατά τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη χτεσινή συμφωνία όλοι οι Έλληνες βρέθηκαν στο πλευρό των εκπροσώπων της χώρας. Την απειλή ρήξης η κυβέρνηση την μετέτρεψε πρώτα σε εντολή και στη συνέχεια σε επίτευξη παραμονής στην Ευρώπη. Έχει τη δυνατότητα τώρα –τη μόνη που θα επιτρέψει αποκατάσταση της ομαλότητας- να ξορκίσει τα δίδυμα φαντάσματα του διχασμού και του εθνικισμού

* Η διάκριση «Μνημονιακών» – «Αντιμνημονιακών» απώλεσε (οριστικά;) το νόημα της. Αποδεχόμενη και, σύντομα, ψηφίζοντας ένα Τρίτο Μνημόνιο η κυβέρνηση συμφιλίωσε, ως προς αυτό, Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά και αποδόμησε το ταξικό χάσμα εχόντων-μη εχόντων που με τόση ορμή ξεπήδησε μέσα από το δημοψήφισμα. Μόνο για τους ακραίους, τους φανατικούς, τους βίαιους, τους «όχι