[Εναλλακτικά] Marxists do it better

Μήπως τελικά οι μαρξιστές do it better; Ή να το πω αλλιώς: Αλλάξαμε μηχανοδηγό στη λιτότητα και ο χαρισματικός Πρωθυπουργός κατάφερε να περάσει ένα πακέτο μέτρων που επιμερίζει το κόστος αρκετά δίκαια, θα έχει τριετή διάρκεια (και άρα δεν μπορεί να συγκρίνεται με το πρώτο προτεινόμενο πακέτο Γιούνκερ) και είναι συνεπές με τη συλλογική βούληση για παραμονή στο ευρώ;

Η απάντηση είναι όλα αυτά μαζί και εδώ προσθέστε την ασφυκτική πίεση του μέσου Ελληνα για επιστροφή στην κανονικότητα, έστω κι αν αυτή πια αλυσοδεθεί με μέτρα και υποχρεώσεις. Γιατί όμως πήγαμε σε δημοψήφισμα και τσακωθήκαμε με τους φίλους μας που στοιχήθηκαν είτε με το Ναι είτε με το Οχι;

Σήμερα, η κάλπη της 5ης Ιουλίου μοιάζει όλο και πιο πολύ με ταμιευτήρα ψυχανάλυσης. Ο Ελληνας είπε Οχι συντριπτικά, η εκστρατεία του Ναι ηττήθηκε και μαζί της το παλαιοκομματικό κάδρο και οι αφελείς με τις ευρωπαϊκές σημαίες στο Καλλιμάρμαρο. Για την ακρίβεια, είπε Οχι με θούριους και κραυγές σε ένα πακέτο μέτρων που βελτιωμένο αλλά εξίσου σκληρό περνάει αυτούσιο. Και οι του Ναι, που τρόμαξαν με το Grexit και τη δραχμή, λένε σήμερα Ναι στο πακέτο που είχαν υπερψηφίσει κι ενώ είχαν πει Οχι στην κυβέρνηση που το διαπραγματευόταν.

Και μετά ήλθαν ξανά oι συζητήσεις με τους δανειστές  που ποτέ δεν διακόπηκαν. Είχε όμως μεσολαβήσει η έκθεση του ΔΝΤ για το χρέος σε Ελλάδα και μετά σε Ιταλία που στρίμωχνε το Βερολίνο. Είχε γίνει η ντρίμπλα Τσακαλώτου στο Eurogroup που δεν πήγε με γραπτή πρόταση για να αφοπλίσει τον Σόιμπλε και να πολιτικοποιήσει το θέμα απευθείας στην Τετραμερή και στη Σύνοδο Κορυφής. Είχε διαφανεί πως το Grexit δεν ήταν πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά πιθανή έκβαση.

Και έτσι, από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, το ερώτημα είχε αλλάξει ή είχε αλλάξει η ερμηνεία του αποτελέσματος. Είπες Οχι σε πακέτο που αφορά μια χώρα της ευρωζώνης. Είπες Ναι στο να παραμείνει αυτή εκεί. Και από Δευτέρα εκτός απροόπτου επιστρέφουμε στην κανονικότητα ή κρύβουμε κάτω απ’ το χαλάκι τη διαλυμένη αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, την απουσία σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και τη βεβαιότητα της πολιτικής κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ που θα αναβαπτιστεί πιθανά με εκλογές. Και όσο για εκείνο το Οχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του Ναι (όπως λέει ο στίχος του Λουδοβίκου των Ανωγείων), αποτελεί παρακαταθήκη για τη νέα εργατική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση από κάτω και απ’ τα αριστερά.