Game is over στα μούτρα σου

Δεν παίζεται η ατάκα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας:

– Game is over!

Δεν παίζεται, δεν παλεύεται, δεν αντιμετωπίζεται. Game over; Σοβαρά, ρε φίλε; Σοβαρά τώρα; Ποιο game, αγόρι μου; Ποιο game, γαμώ το στανιό μου; Το game με τα νεύρα μας; Το game με τη ζωή μας; Ποια πίστα στο παιχνίδι δεν περάσαμε και μας κουνάς το δάχτυλο; Πότε μας βρήκε ο ξαφνικός θάνατος του Πάκμαν, πότε μας ανατίναξαν οι ναρκαλιευτές, πότε μας βομβάρδισαν τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια του Eurogroup;  

Ζούμε την εθνική μας κατάθλιψη, ξυπόλητοι σε σπασμένα γυαλιά. Κολλημένοι σε οθόνες τηλεοράσεων, υπολογιστών και τάμπλετ παρακολουθούμε συμβούλια, συνόδους και Eurogroup: Ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, ποιος δήλωσε, ποιος σώπασε, ποιος γέλασε, ποιος μούτρωσε, ποιος συνοφρυώθηκε, ποιος στήριξε, ποιος τα ‘χωσε. Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Δεν θα καταπίνουμε εμείς τα αγχολυτικά σαν στραγάλια. Δεν θα τσακωνόμαστε με το παιδί μας, επειδή δεν κλείνει η συμφωνία. Γιατί εδώ πλέον δεν μιλιόμαστε.

Και πώς να μιλιόμαστε; Σου λέει, της ξέφυγε της γυναικούλας κι είπε στο παιδί της «αύριο που θα κάνεις κι εσύ τη δική σου οικογένεια» κι ακόμα γελάει το παλικάρι. Ποια οικογένεια, ποια παιδιά, ποιος έρωτας, ποια δουλειά, ποιο αύριο, ποιο μέλλον, ποιο παρόν; Ποιος – ποια – ποιο; Που μπήκανε νύχτα πολιτικοί διαρρήκτες δεκαετιών και μας τα κλέψανε;

Και δεν είναι μόνο αυτό που σε τρελαίνει: εμ μας τα κλέψανε, εμ κουνάνε και το δάχτυλο οι κλέφτες. Ολα (ή σχεδόν) μπορούμε να τ’ αντέξουμε: τον νεοδημοκράτη και τον πασόκο που μας στείλανε στου καραδιαόλου τα τρίσβαθα και τώρα παραδίδουν μαθήματα (μη) διαπραγμάτευσης – συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι διαχειρίσιμο.

Κι ακόμα χειρότερα; Να βλέπεις όλους αυτούς τους «πατριώτες», όλους αυτούς που έχουν την «αγάπη για την Ελλάδα» ρεζερβέ πρώτο τραπέζι πίστα – μέσα τους να εύχονται να πάει η χώρα στα βράχια, μαλάκα μου. Περιμένουν μίζερα, χαιρέκακα να καταστραφεί η χώρα, μπας και διασωθούν αυτοί πολιτικά. Το βλέπεις μανούλα μου, μπαμ κάνει:

«Εμείς θέλουμε να κλείσει η συμφωνία» κραυγάζουν ενώ στη ζούλα μπήγουν καρφίτσες στο ομοίωμα των κυβερνώντων. Σου κάνουν τη ζωή σφουγγαρόπανο, σου ζητάνε και τα ρέστα. Σωραίος, αγάπη μου. Σωραίος, τι να λέμε!

  

Επί προσωπικού: όχι δεν θα ήθελα να κλειστεί η Ελλάδα στο καβούκι της. Γιατί η πολιτική και οικονομική απομόνωση οδηγεί μοιραία και στην κοινωνική απομόνωση. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα σύνορα – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στην όποια διαφορετικότητα. Γιατί έτσι γινόμαστε (ακόμα πιο) ξενοφοβικοί, γινόμαστε (ακόμα πιο) ομοφοβικοί, διαχωρίζουμε «αυτούς» από «εμάς».

Τις ασπρόμαυρες ταινίες της Φίνος Φιλμς να τις παρακολουθήσουμε – ναι. Να τις ζήσουμε – όχι. Δεν είναι δυνατόν να βάλεις όπισθεν σε αξιακά συστήματα. Δεν είναι δυνατόν να ζούμε σαν τον Λογοθετίδη και τη Βουγιουκλάκη, τον Ηλιόπουλο, τον Μακρή, την Καρέζη και τη Βασιλειάδου. Με τους «νοικοκυραίους», τις δουλίτσες, τα σπιτάκια, τους «αποδεκτούς» έρωτες που οδηγούν σε «αποδεκτούς» γάμους.

Κι η ασπρόμαυρη ζωή να συνεχίζεται… Σε μια Ομόνοια με σιντριβάνι (ακόμα)… Σε μια Αθήνα χωρίς πρόσφυγες και μετανάστες… Σε μια Ελλάδα χωρίς γκέι, σε μια ζωή χωρίς άγαμες μητέρες, μονογονεϊκές οικογένειες.

Αυτό με τρομάζει εμένα. Αυτό. Και δεν έχει να κάνει με πλεόνασμα κι ελλείμματα, χρέη, κέρδη και ζημίες.

Game is over, λοιπόν, σύμφωνοι. Εγώ σου λέω «μέσα». Αλλά παιχνίδι με ποιους κανόνες; Αυτούς που ακολουθήσανε οι προηγούμενοι και βρεθήκαμε στον πάτο της θάλασσας χωρίς το knowhow του Χουντίνι για να αναδυθούμε; Με σημαδεμένες τράπουλες, με πειραγμένα ζάρια; Γιατί τι άλλο είναι ο ΦΠΑ στα νησιά μπάι δε γουέι; Τι άλλο – με όμορα κράτη να διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος από την πίτα του τουρισμού; Κι όταν μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση έριξε το νερό – ΤΟ – στο κρασί της.

  

Και κλείνοντας. Είπε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας:

«Μετά την πρότασή μας, ο ιστορικός του μέλλοντος δεν πρόκειται να κατανοήσει γιατί δεν ήρθαμε σε συμφωνία».

Και ο ιστορικός του παρόντος επίσης, κύριε Τσίπρα. Για να μην πιάσουμε τον ιστορικό του παρελθόντος και συγχύσουμε καμιά συγκυβέρνηση…