[Στίγμα] Μαζί του

Θα φανεί ίσως παράταιρο έως και περίεργο, αλλά οφείλω εξαρχής να δηλώσω ότι «είμαι με Τσίπρα»! Ναι, μάλιστα, είμαι στο πλευρό του αριστερού μου αγοριού σε αυτή την κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης και δεν ντρέπομαι να παραδεχθώ ότι ανήκω στη μεγάλη κατηγορία των supporters που σταυροκοπιούνται (λέμε τώρα…) ολημερίς και ολονυχτίς να επέλθει επιτέλους αυτή η συμφωνία με τους δανειστές, να ησυχάσουμε. Να πάμε παρακάτω. Να δούμε πώς θα μπoρέσει να πάρει μπρος αυτή η σκουριασμένη σακαράκα που λέγεται ελληνική οικονομία.  

Αυτός είναι και ο λόγος που «είμαι με Τσίπρα». Φανατικά. Να υπογράψει το παλικάρι και τι στον κόσμο. Δεν μπορώ άλλο αυτή την αβεβαιότητα και απ’ ό,τι έχω καταλάβει δεν την μπορεί και πολύς κόσμος. Στο κάτω κάτω, απ’ ό,τι προκύπτει και από τις προτάσεις που υποβάλλει η κυβέρνηση, όλο το σκηνικό γίνεται για το αν η μία χειρότερη συμφωνία θα είναι λίγο χειρότερη από την άλλη. Εχει καμία σημασία; Πόσα μακαρόνια τρώει κανείς που λέει και ο φίλος μου Φίλης, ώστε να το κάνουμε θέμα για τα 6 λεπτά παραπάνω που θα πληρώσει ο πολίτης στο μισόκιλο;

Αίσχος

Εμένα άλλα με απασχολούν και αισθάνομαι την υποχρέωση να καταγγείλω στεντορεία τη φωνή (δεν θα το εξηγήσω αυτό τι σημαίνει, υπάρχουν και τα λεξικά) τους εκβιαστές – δανειστές της χώρας. Για εξόφθαλμα άκυρες από κάθε άποψη απαιτήσεις, του είδους «να μειωθούν οι στρατιωτικές δαπάνες κατά 400 εκατομμύρια ευρώ». Παίζουν το παιχνίδι των Τούρκων – το καταγγέλλω και αυτό. Και των Σκοπιανών. Και των Αλβανών. Και όσων τέλος πάντων επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα της φιλτάτης πατρίδος.

– 400 εκατομμύρια μείον. Δεν είναι αίσχος;

Νέος Διχασμός

Στο μεταξύ, και ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθεί το θρίλερ με τη διαβόητη συμφωνία η οποία είναι τρία Mνημόνια μαζί – για να μην ξεχνιόμαστε -, οφείλω να εξάρω την ικανότητα του προέδρου Αλέξη να διαβλέπει το μέλλον.

Δεν επιμένω πως διαθέτει το κληρονομικό χάρισμα, ούτε ότι «διαβάζει» τα χαρτιά, τον καφέ, τα άστρα – ό,τι βρει πρόχειρο τέλος πάντων. Υποστηρίζω απλώς ότι μη έχοντας και ο ίδιος απτές αποδείξεις ότι θα επιτευχθεί συμφωνία φροντίζει από τώρα για το έργο που θα δούμε σε μερικές ημέρες και άμα τη επιστροφή του στην Ελλάδα: για την αποτυχία δεν θα φταίει ούτε ο ίδιος ούτε η κυβέρνησή του. Θα ευθύνονται οι δανειστές που δουλεύουν για τους εγχώριους φίλους τους.

Το είπε, λέει, σε συνεργάτες του ο πρόεδρος Αλέξης, και εγώ αυτό που είδα πίσω από τις γραμμές είναι ότι το παλικάρι κατασκευάζει τον εσωτερικό εχθρό, που είναι τα ντόπια συμφέροντα, η διαπλοκή, η τρόικα εσωτερικού, οι νεοφιλελέδες, οι «Μένουμε Ευρώπη».

Για όποιον λοιπόν έχει ακόμη αμφιβολίες, ενημερώνω ότι ο Νέος Διχασμός είναι εδώ και τον συντηρεί πρώτος και καλύτερος ο πρόεδρος Αλέξης, μήπως και αποποιηθεί τις βαριές ευθύνες που θα κληθεί να αναλάβει σύντομα, εάν και εφόσον…

Σαν νa ‘ναι το ’99

Μιλώντας για ευθύνες, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο όργιο που εξελίσσεται κατ’ αυτάς στο Χρηματιστήριο των Αθηνών, όπου αλλάζουν χέρια καθημερινά δεκάδες εκατομμυρίων, στο ασανσέρ του χρηματιστηριακού δείκτη. Απευθύνω επίσημο ερώτημα στην κυβέρνηση και ειδικά στον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Βαρουφάκη:

– Θα κάνει κάτι γι’ αυτό το άθλιο παιχνίδι που παίζεται τις τελευταίες εβδομάδες στην πλάτη των απλών επενδυτών; Σκέφτεται να παρέμβει ή όχι;

Το υπογραμμίζω γιατί η κατάσταση, όπως μου έλεγε χθες ένας ειδήμων περί αυτά (εγώ δεν παίζω, το αποφεύγω σαν τον διάολο το Χρηματιστήριο), θυμίζει ’99! Για το οποίο, θυμίζω, είχε γίνει μέχρι και Εξεταστική Επιτροπή…

Χαίρε «νύφη»

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν ταγοί του Εθνους, όπως ο μπαρμπα-Φλαμπουράρης, ο οποίος εκπροσώπησε χθες επάξια τον πρόεδρο Αλέξη στην πολυτάραχη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο μπαρμπα-Αλέκος δήλωσε ότι σταθερός στόχος της κυβέρνησης είναι να πληρώσουν τη «νύφη» τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας και όχι οι φτωχοί, αλλά όπως μου είπαν απέφυγε επιμελώς να χρησιμοποιήσει το παράδειγμα του μακαρονιού, πράγμα το οποίο πρέπει να αποδώσουμε στη βαρύτητα της κατάστασης.

Διότι δεν υπάρχει καλύτερο αυτού, ως παράδειγμα: πόσα μακαρόνια τρώνε οι φτωχοί και πόσα οι πλούσιοι που καθημερινά πνίγουν τον καημό τους στις αστακομακαρονάδες; Ε;

Ωριμο… αίμα

Ευτυχώς όμως, παρ’ όλα αυτά, σε ένα παράλληλο σύμπαν προχωρεί ανεμπόδιστα ο εκδημοκρατισμός της δημόσιας διοίκησης με την εκδίωξη δεξιών νεοφιλελέδων και την ανάθεση των καθηκόντων τους  σε φερέλπιδες νέους πολιτικούς, όπως ο το πάλαι δημοσιογράφος Νίκος Κιάος (νέος όχι ηλικιακά σπεύδω να διευκρινίσω, 74 ετών είναι το νιάτο…).

Ο περί ου ο λόγος Κιάος διορίσθηκε χθες πρόεδρος στο ΟΑΚΑ, σε μια προφανή επίδειξη δύναμης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ότι διαθέτει μια ανεξάντλητη δεξαμενή στελεχών από την οποία μπορεί να ανανεώσει το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Εγώ άλλωστε πάντα το έλεγα ότι η πολιτική χρειάζεται νέο αίμα, και ιδού  μια – ακόμη – τρανή απόδειξη: ο διορισμός του Κιάου.

Ως δημοσιογράφος πανηγυρίζω φυσικά, διότι ο Κιάος είχε διατελέσει και πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει την παραμικρή σημασία πότε θα εγκαταλείψεις τη δημοσιογραφία – αυτή μπορεί να σε οδηγήσει οπουδήποτε.  

Κοινός μας φίλος με παρότρυνε χθες να ερμηνεύσω την αποφασιστικότητά του να εισέλθει δυναμικά στον χώρο της δρώσας πολιτικής, έστω και δι’ αυτού του τρόπου, στο γεγονός ότι η σύζυγός του είχε διοριστεί επί κυβερνήσεως Πικραμμένου υπουργός Παιδείας: «Το έκανε για λόγους ισορροπίας, μου είπε. Ως χθες ήταν ένας ακόμη… βασιλικός σύζυγος. Από χθες  είναι πλέον πρόεδρος»…

Αποκατάσταση

Διορισμών δημοσιογράφων συνέχεια: με ενημέρωσαν εγκύρως ότι διορίσθηκε παρά τω υπουργώ  Δικαιοσύνης ο εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ Χρήστος Μαχαίρας, γεγονός το οποίο επίσης χαιρετίζω. Μπορεί να του την έφερε, κατά το κοινώς λεγόμενο, του μπαρμπα-Φώτη (Κουβέλη) ο πρόεδρος Τσίπρας πολλαπλώς το διαρρεύσαν διάστημα από τον Ιανουάριο και μετά, αλλά τουλάχιστον αποκαθίστανται οι άνθρωποί του. Για να αποδειχθεί δε και στην περίπτωση αυτή ότι κανείς δεν πάει χαμένος, τελικά.

Για τον μπαρμπα-Φώτη, δεν έχω νέα – αν πρόκειται δηλαδή να διοριστεί και πού. Φαντάζομαι όταν  τελειώσει αυτή η ιστορία με τη διαπραγμάτευση να τον ανταμείψει ο πρόεδρος Αλέξης με καμιά θεσούλα…

Μια ματιά

Αντε πάλι με τις υπερβολές των αμερικανών φίλων μας: συνάδελφός μου του διπλωματικού ρεπορτάζ – η κυρία Λένα Παγώνη – επισκέφθηκε την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα προκειμένου να ανανεώσει τη βίζα της, για να ταξιδέψει στην πέραν του Ατλαντικού μεγάλη μας σύμμαχο. Αλλά για λόγους που όπως μου είπε δεν μπορεί να κατανοήσει, δεν της δίνουν βίζα. Το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών δεν οφείλει να ενδιαφερθεί για την περίπτωση; Εγώ πιστεύω πως ναι. Τώρα τουλάχιστον που το πληροφορήθηκε, έστω και δι’ εμού…